Emretti Hak teâlâ hem Cibril-i emine,
Ki, En'am suresini, indirsin Habibine.

Yetmiþ bin melek ile, indi yere Cebrail.
Resulün huzuruna, bir anda oldu dahil.

Sureyi, Rabbimizden aldýðý gibi yine,
Okudu âyet âyet, Allah’ýn Habibine.

Resulullah o akþam, çaðýrdý sahabeyi.
Ki, okusun onlara, nazil olan sureyi.

Sahabenin cümlesi, vahyi dinlemek için,
Toplandýlar evinde hazret-i Aiþe'nin.

Herkes tamam olunca, yaktýlar bir kandili.
Ve lakin biraz sonra, azaldý ýþýk hayli.

Bu sefer Resulullah, verdi ki þöyle emir:
(Kandilin ýþýðýný çoðalt ya Eba Bekir!)

O, getirdi ise de iþ bu emri yerine,
Ve lakin biraz sonra, azaldý ýþýk yine.

Hazret-i Ebu Bekre, yine Fahr-i kâinat,
Buyurdu: (Ya Eba Bekr, ýþýðý yine çoðalt!)

Yaðýnýn bittiðini anlayýp o bu kere,
Arz edince durumu hazret-i Peygambere,

Buyurdu: (Gece vakti, gidip yað alamayýz.
Ama bu sureyi de, lazýmdýr okumamýz.

Öyleyse ya Eba Bekr, sen, kendi tükrüðünden,
O kandilin içine, bir miktar damlat hemen.)

(Peki ya Resulallah!) diyerek o bu defa,
Kalkýp, Resulullahýn emrini etti ifa.

Aiþe-i Sýddýka, ediyor ki rivayet:
(Babam, iþbu emre de eyleyince riayet,

Öyle fazlalaþtý ki, ýþýðý o kandilin,
Kamaþtý hep gözleri, bilcümle sahabinin.)

O zaman: (Bu kandili, hiç söndürmeyin!) diye,
Emretti Resulullah, hazret-i Aiþe'ye.

O da, Resulullaha, hemen (Peki!) diyerek,
Söndürmedi onu hiç, kendisi sönene dek.

Hazret-i Aiþe'nin, evinde o böylece,
Hiç fasýla vermeden, yanýp durdu çok gece.

Sonradan bir münafýk, oldu buna muttali.
Çok hayretine gitti, o kandilin bu hali.

Ve kandile, kem gözle bakýnca o münafýk,
Azalýp söndü birden, yanmadý daha artýk.

Onun kötü nazarý, söndürünce kandili,
Gönderdi Hak teâlâ, hazret-i Cebrail'i.

Geldi Resulullaha Cibril aleyhisselam.
Dedi ki: Hak teâlâ, gönderdi sana selam.

Buyurdu: (Kullarýmdan, vardýr ki bazýlarý,
Çok þeye zarar verir onlarýn nazarlarý.

Kandilin sönmesine, olmasaydý o sebep,
Tâ kýyamete kadar, yanacaktý böyle hep.)