Aiþe-i Sýddýka, þöyle rivayet eder:
Bir gece, benim ile otururdu o Server.

Baþýný, kucaðýma koyuverdi bir ara.
Ben (Ay)a bakýyordum, o ise (Yýldýzlar)a.

Resulün nur cemali, dolunaya nazaran,
Daha parlak ve nurlu göründü bana o an.

Duygulanýp, aðladým gözyaþýyla o anda.
Damladý nur yüzüne, hatta iki damla da.

Benim aðladýðýmý, o Server fark edince,
Buyurdu ki: (Ne için aðlarsýn ya Aiþe?)

Dedim: (Ya Resulallah, Ay’a baktým ve lakin.
Daha parlak göründü bana senin cemalin.

Kýyamette, yüzünü göremeyecek olan,
Kimseleri düþünüp, aðlýyorum ben þu an.)

O zaman buyurdu ki: (Evet, doðru diyorsun.
Ve lakin bu hususta, ne için þaþýyorsun?

Zira ay ve güneþin nurunu da evvela,
Yine benim nurumdan yarattý Hak teâlâ.

Gördüðün bu yýldýzlar, yer ve gök, bu kâinat,
Nurumdan yaratýldý, hatta bütün mahlukat.)

Ben sual eyledim ki: (Ya Resul-i mücteba!
Sen neden yýldýzlara bakýyorsun acaba?)

Buyurdu: (Ya Aiþe, biri var ki eshabdan,
Onun ibadetleri, göke çýkar her zaman.

Lakin öyle çoktur ki onun iyilikleri,
Yýldýzlar adedince, yükselir ecirleri.

Yýldýzlara bakarak, bunu düþünüyordum.
Sayýlarýný, ancak Allah bilir diyordum.)

Peygamber o kimseyi, böyle çok methedince,
Ben, (babam) olduðunu, tahmin ettim hemence.

Yine de, kendisinden sordum ki: (Kimdir bu zat?)
(Ömer'dir) buyurunca, hayret ettim o saat.

Sonra devam ederek, buyurdu ki: (Ömer'in,
Kazandýðý sevaplar bu kadar çoktur, lakin,

Bir kýyas edilirse, babanýn sevabiyle,
Bir deryaya nazaran, deðildir damla bile.)

Böyle çok kýymetlidir her sahabi de hatta.
Þöyle buyurmuþlardýr çok âlimler bu babta:

Bilal-i Habeþi’yi, anlatabilmek için,
Asla gücü takati, yetmez hiçbir kiþinin.

Nitekim Resulullah, buyurdu ki: Mirac'da,
Hazret-i Cibril ile bulunurduk biz Arþ'da.

Birden nalin sesleri iþitip, merak ettim.
Ve hemen Cebrail'e, (Bu sesler nedir?) dedim.

Dedi: (Ya Resulallah, Bilal, sabah erkenden,
Hanesinden çýkarak, mescide gider iken,

Çýkardýðý seslerdir giydiði nalinlerin.)
Bundan anlamalýdýr kýymetini Bilal'in.