Hazret-i Ebu Bekrin bir hizmetçisi vardý.
Her günkü yemeðini, o alýp hazýrlardý.

Yine de soruyordu, her gün o hizmetçiye:
(Bu yemeði, nereden tedarik ettin?) diye.

Bunlarý, ince ince sorar ve incelerdi.
Helalden olduðunu öðrenip, sonra yerdi.

Buna raðmen bir akþam, getirdiði yemekten,
Bir lokma yemiþti ki bir þey sual etmeden,

Arz etti hizmetçisi: (Hep sual ederdiniz.
Bugün, bir þey sormadan, hemen yiyiverdiniz.)

Buyurdu ki: (Haklýsýn, acýkmýþtým bugün pek.
Öyleyse þimdi söyle, nerden geldi bu yemek?)

Dedi ki: (Cahiliye devrinde, bazý kere,
Raksedip oynar idim bir kýsým kimselere.

Yine bir gün, bir yerde, raksedip oynamýþtým.
Lakin karþýlýðýnda, bir þey alamamýþtým.

Bugün, o kimselerden, gidip aldým paramý.
Ýþte o para ile, getirdim bu taamý.)

Hazret-i Ebu Bekir, duyunca bunu ondan,
Elindeki lokmayý, býraktý hemen o an.

Hatta üzüntüsünden, baþladý aðlamaya.
Gözlerinden sel gibi, baþladý yaþ akmaya.

Ve derhal boðazýna sokarak parmaðýný,
Çýkardý o yediði lokmanýn tamamýný.

Öyle zahmet çekti ki lokmayý çýkarýrken,
Ölecek zannettiler kendisini bu yüzden.

Dediler ki: (Bir lokma yemektir bu nihayet.
Deðer mi bunun için çekersin bunca zahmet?)

Buyurdu: (Duymuþtum ki, Resulden ben bir kere:
Cennet haram kýlýndý, haramdan yiyenlere.

Bu yüzden çok uðraþtým, lokmayý çýkarmaya.
Bunu, tercih eyledim Cehennemde yanmaya.)

Sonra dedi: (Ya Rabbi, elimden budur gelen.
Sana sýðýnýyorum, kaldýysa bir zerreden.

Ya Rabbi, ben çok zayýf ve çok aciz bir kulum.
Cehennem ateþine, dayanmaz bu vücudum.)

Yine bir âlim zata, gelip bazý ahali,
Oturup, kendisine sordular þu suali:

(Hazret-i Ebu Bekir, din-i Ýslam uðrunda,
Malýnýn tamamýný verdi Allah yolunda.

Hazret-i Ömer ise, yarýsýný vermiþtir.
Böyle yapmalarýnda, acaba hikmet nedir?)

Cevaben buyurdu k: (Hazret-i Ebu Bekir,
Sýdk, yani sýddýklýðý temsil eylemektedir.

Gereði de þudur ki zira sadýk olmanýn,
Tamamýný vermektir, elinde olanlarýn.

Hazret-i Ömer ise, adl’in temsilcisidir.
Onun için malýnýn yarýsýný vermiþtir.)