Hazret-i Aiþe'den edilir ki rivayet:
Babam, dar-ý bekaya göç eyledi nihayet.

Tereddüt eyledi ki, Sahabenin her biri:
Nereye defnedelim acaba Ebu Bekri?

Ben de, bu ýzdýrapla, uyudum o arada.
Kulaðýma, gaibden geldi þöyle bir nida:

(Dostu, dostun yanýna, ulaþtýrýn!) diyordu.
Bu ses, cümle eshaba, manevi rehber oldu.

Uyanýnca, eshaba anlattým bu rüyayý.
Dediler: (Biz de duyduk, gece ayný nidayý.)

Artýk lüzum kalmadý istiþare etmeye.
Defnedildi Resulün bulunduðu hücreye.

Ayrýca kendisi de, vefat etmeden önce,
Vasýyet eylemiþti, Sahabeye þöylece:

(Eðer vefat edersem, cenazemi alýnýz.
Hücre-i saadetin, eþiðine varýnýz.

Kapýsýný çalarak, içeri defnim için,
Resul-i kibriyadan isteyin ruhsat, izin.

Eðer açýlýr ise kapý kendiliðinden,
Cenazemi, hücreye defnedin siz de hemen.)

Hazret-i Ebu Bekir, vakta ki etti vefat,
Cenaze hizmetleri, icra oldu o saat.

Vasýyet mucibince, cenazeyi aldýlar.
Hücre-i saadetin, tam önüne vardýlar.

Kapýsýný çalarak, dediler: (Ebu Bekir,
Ýçeri defni için, izin istemektedir.)

Bu arzý müteakip, bütün eshab-ý kiram,
Ne cevap gelir diye, beklerken merakla tam,

Kapý derhal açýlýp, ardýndan geldi bir ses.
Orada olanlardan, iþitti bunu herkes.

Diyordu: (Cenazeyi, içeri getiriniz.
Hazret-i Peygamberin, yanýna defnediniz.)

Girip defneylediler içeri cenazeyi.
Sahabenin cümlesi, gördü bu hadiseyi.

Yine Sýddýk-ý ekber, ölüm hastalýðýnda,
Aiþe validemiz bulunurdu yanýnda.

O, hasta yataðýnda, eriþmeden henüz mevt,
Hazret-i Sýddýka'ya, eyledi bir vasýyet.

Buyurdu ki: (Ey kýzým, ben vefat ediyorum.
Lakin çocuklarýmý, sana býrakýyorum.)

Bir miktar sükut edip, dedi ki daha sonra:
(Ýki kýz, iki oðlan, göz kulak ol onlara!)

Lakin o, hayret edip, arz etti ki bahusus:
(Kýz kardeþim bir idi, siz iki buyurdunuz.)

Dedi ki: (Hamiledir hanýmým þu an benim.
Doðumu pek yakýndýr, kýz olur zannederim.)

Bu vasýyeti yapýp, vefat eyledi hemen.
Doðum oldu, baktýlar, (kýz) oldu hakikaten.