Hazret-i Ebu Bekir, göçünce bu dünyadan,
Üzüntüye gark oldu, cümle Eshab o zaman.

Resulün vefatýnda olduðu gibi, yine,
Aðlama sesleriyle doldu bütün Medine.

Bu haber eriþince Aliyyül Mürteza’ya,
(Ýnna lillah...) okuyup, baþladý aðlamaya.

Techiz ve tekfinini, bizatihi yaparak,
Þöyle hitab eyledi, baþýnda aðlayarak:

(Ya Eba Bekr, kavuþtun sen ebedi âleme.
Lakin ayrýlýðýnla, gark olduk biz eleme.

Sendin Resulullahýn, en yakýn arkadaþý.
Sendin Onun munisi, müþaviri, sýrdaþý.

Sen oldun o Resulü ilk defa tasdik eden.
Sen oldun ilk Müslüman olmakla þereflenen.

Herkesin imanýndan, kuvvetliydi imanýn.
Sendin Resulullaha, herkesten daha yakýn.

Resulullah, sana çok þefkatli davranýrdý.
Hepimizden daha çok, seni aziz tutardý.

Hepimizin içinde, en fazla sen cömerttin.
Yaptýðýn hayýrlarla, herkesten öne geçtin.

Her kimin derdi olsa, yetiþirdin anýnda.
Hicrette sen bulundun Peygamberin yanýnda.

Ýyilik ve ahlakta ve vücut biçiminde,
Ona, en çok benzeyen, sendin Eshab içinde.

Söylerken herkes onun yalancý olduðunu,
Aslan gibi çýkarak, sen tasdik ettin onu.

Herkes kötü söylerken Allah’ýn Habibine,
Sen ferahlatýyordun kalbini Onun yine.

Herkes yalanlýyorken hem onun miracýný,
Yine sen tasdik edip, aldýn (Sýddýk) adýný.

Öyle yakýn idin ki Allah’ýn Resulüne,
Seni teþbih ederdi, kulaðýyla gözüne.

Herkes, Resulullaha ederken muhalefet,
Sen, mübarek kalbine verirdin yine kuvvet.

Bir arzusu olsaydý, gelirdi önce sana.
Hep sen çare bulurdun, cümle sýkýntýsýna.

Dinin aðýr yükünü, çekmekten biz acizken,
Hepimizin yerine, bu yükü taþýdýn sen.

Bil ki, çok acý oldu vefatýn yeryüzünde.
Þefaat bekliyoruz, senden mahþer gününde.

Resulün vefatýndan sonra, hiçbir sahabi,
Görmedi böyle acý, senin vefatýn gibi.

Kavuþtuðun nimetler, sana afiyet olsun.
Rabbimiz, bizi senin yolunda bulundursun.)

Bu sözleri söylerken Allah aslaný Ali,
Aðlayarak dinledi, onu cümle sahabi.

Konuþmasý bitince, hepsi tasdik ettiler.
(Ya Ali, dediklerin, hepsi doðru) dediler.