Cabir bin Abdullah’tan edilir ki rivayet:
Bir bedevi gördüm ki, cahil idi begayet.

Aliyyül Mürteza’nýn, gelerek huzuruna,
Devesinden indi ve bir sual sordu ona.

Dedi ki: (Ey Halife, ölünce Ebu Bekir,
Þimdi Cehennemde mi, yoksa Cennette midir?)

Ýmam bunu duyunca, beynine fýrladý kan.
Lakin kastý yok idi, cahildi bunu soran.

Hemence buyurdu ki ona hazret-i Ali:
Onun üstünlüðünü bilir cümle ahali.

Resul hayatta iken, hem vefatýndan sonra,
Cesaret edemedi, kimse bunu sormaya.

Bilmeyen kimse yokken, onun çok hasletini,
Sen, hiç iþitmedin mi onlardan bir tekini?

O, her iþte, her zaman, veziriydi Resulün,
Halifesi olmuþtu, vefatýnda ayný gün.

Peygamber efendimiz, bir ömrü süresinde,
Tutuyordu onu hep, baba mesabesinde.

Allah’ýn Resulüne, hem manen, hem bedenen,
Daha çok yakýn idi, o, cümle sahabeden.

Hem Cennette yoktur ki bir karýþlýk yer bile,
Aydýnlanmamýþ olsun, Sýddýk’ýn nuru ile.

Cennet ehli, çýkarýp baþlarýný köþklerden,
Bu nuru merak edip, sorarlar meleklerden.

Derler ki: (Bu parlak nur, kime ait ki acep,
Her köþkte, her odada bulunur bu nurdan hep?)

Denir ki: (Ebu Bekrin nurudur bu elbette.
Bu nurun girmediði, bir yer yoktur Cennette.)

Bir gün bana dedi ki: (Gözümün nuru benim!
Hayatýmýn sonuna yaklaþtým zannederim.

Eðer vefat edersem, sen yýka cenazemi.
Sana ýsmarlýyorum, techiz ve tekfinimi.

Beni tabuta koyup, al götür beni yine,
Ravda-i mübarekin, kapýsýnýn önüne.

De ki: (Ya Resulallah, kapýda Ebu Bekir,
Ýçeri girmek için, izin istemektedir.)

Kapý açýlýr ise eðer kendiliðinden,
Resulün arkasýna, defnedin beni hemen.

Kapý, kendi kendine açýlmaz ise eðer,
Baki kabristanýna defnediniz bu sefer.)

Vasýyet mucibince, alarak tabutunu,
Ravda-i mübareke, götürdüm o gün onu.

Dedim: (Ya Resulallah, var ise eðer izin,
Ebu Bekir, kapýda, bekliyor girmek için.)

Açýldý o sýrada kapý kendiliðinden.
O sýrada hepimiz, bir ses duyduk gaipten.

Diyordu: (Kavuþturun Habibe Habibini.
Zira çok özlemiþtir onlar birbirlerini.)