Allah, Âdem Nebi’nin kalýbýna ruh ve can,
Vererek, diriltmeyi murad ettiði zaman,

Ruh, bedeni cansýz ve karanlýk yer görünce,
Ýçeriye girmeyi, istemedi ilk önce.

O zaman Cebrail'e buyurdu cenâb-ý Hak:
(Habibimin nurunu, al emanet olarak.

Getirip koy ki hemen, iki kaþ mabeynine,
Ruh girsin ona bakýp, Âdemin bedenine.)

Yani nasýl avcýlar, bir kuþ avlamak için,
Cazip yemler koyarlar o yere biraz ilkin.

Yani tuzak kurarlar o kuþa daha önce.
Gelip girer tuzaða, kuþ, o yemi görünce.

Ruh kuþu da, bu nuru görünce oldu hayran.
Girdi zevk ve þevk ile, gözünün pýnarýndan.

Lakin girip gördü ki, bu yer çok karanlýkmýþ.
Birbirine zýt olan dört maddeden yapýlmýþ.

Ateþ, hava, su, toprak, hepsi zýt birbirine.
(Bu bina çabuk çöker) dedi kendi kendine.

O sýrada gördü ki, üzerine dört yandan,
Saldýrýya geçtiler, bir hayli vahþi hayvan.

Ne kadar kötü huylar varsa insan içinde,
Ruha hücum ettiler bir hayvan biçiminde.

Gadap, bir canavardý, þehvet, sanki bir akrep.
Her sýnýf hayvan vardý, saldýrdýlar ona hep.

Nazlý ruh, uzun yýllar, mukaddes alemlere,
Alýþýk olduðundan, þaþýrdý birden bire.

Bu durum karþýsýnda, istedi geri dönmek.
Lakin kendi kendine, bu, mümkün deðildi pek.

Çaresizlik içinde, bir âh dedi o saat.
Aksýrýp, her azasý canlandý, buldu hayat.

Ruh yerleþti ise de, bedenine Âdem’in,
Bu karanlýk cesede, alýþamadý lakin.

Allahü teâlâya, yakýnlýk anlarýný,
Düþünüp, üzülürdü eski makamlarýný.

Bu beden kafesini parçalayýp, o yine,
Kavuþmak istiyordu, önceki günlerine.

Velhasýl bu cesede, etmedi hiç muhabbet.
Kuramadý onunla, bir yakýnlýk ve ülfet.

Zira deðil idiler, ikisi ayný cinsten.
O, âlem-i halktandý, bu, âlem-i emirden.

Sonsuz kudret sahibi bulunan Hak teâlâ,
Bu iki zýt þeyleri, getirdi bir araya.

Sonra Allah, havayý, bedene gýda edip,
Gönderdi ciðerlere, meleklere emredip.

Böylece en lüzumlu gýda olan bu hava,
Bahþ oldu Rabbimizden, insanlara bedava.

Rabbinin kokusunu, ruh alýp bu havadan,
Taze hayat buluyor her saniye ve her an.

Zira insan, her nefes alýp ve verdiðinde,
(H) sesi hasýl olur, dikkat edildiðinde,

Allah kelamýnýn da, son sesi yine (H)dýr.
Ýþte o (H) sesleri, Allah’ý hatýrlatýr.

Ýnsan, günde binlerce nefes alýp veriyor.
Yani ruha, binlerce, Ondan haber geliyor.

Ruh, Rabbinden aldýkça an be an bu haberi,
Beden de o müddette, kalýr canlý ve diri.

Ne zaman ki bu haber gelmez olur bir daha,
O beden ölmüþ olur, ruh kavuþur Allah’a.