Vakta ki ruh bedene girer girmez, o saat,
Dimaða tesir edip, önce o buldu hayat.

Yayýldý daha sonra, el, kol ve bacaðýna.
Her nereye gittiyse, kavuþtu o yer cana.

Gözüne ulaþýp da, etrafýný görünce,
Arþ-ý âlâya baktý, her þeyden daha önce.

“Lâ ilahe illallah, Muhammed Resulullah”.
Yazýsýný görünce, merak etti o nagah.

Ve sordu ki: (Muhammed, kim ola ki ilahi!
Ýsmin ile yan yana yazmýþsýn onu dahi?)

Buyurdu: (Evladýndan biridir ki ya Âdem!
Yaratmadým bir kiþi, Ondan daha mükerrem.)

Henüz ayaklarýna gelmemiþti ki ruhu,
Doðrularak, ayaða kalkmayý etti arzu.

Bu yüzden Hak teâlâ buyurdu ki Kur'anda:
(Ýnsan, çok aceleci halk oldu zamanýnda.)

Ve vermemiþ idi ki ruhunu bedenine,
Þöyle ferman buyurdu, cümle meleklerine:

(Ey melekler, çamurdan, insan halk edeceðim.
Önce cansýz bir kalýp, sonra ruh vereceðim.

Ne zaman ki ruhunu verirsem bedenine,
Siz secdeye kapanýn hürmet için kendine.)

Vakta ki ruh verilip, kalktý Âdem Peygamber,
Secdeye kapandýlar, ona cümle melekler.

Habibullahýn nuru, alnýnda parlýyordu.
O yüzden meleklere, bu secde emrolundu.

Tek bir kiþi var idi lakin secde etmeyen.
O da, Ýblis idi ki, tard oldu ebediyyen.

Melekler, beþyüz sene kalarak o secdede,
Kalkýnca gördüler ki, sýrf etmemiþ o secde.

Emre uyduklarýndan, hamd ettiler Allah’a.
Secdeye kapandýlar þükür için bir daha.

Yaptýðý içindir ki melekler iki secde,
Beþ vakit namazda da, emr oldu bu þekilde.

Onlarýn arasýnda, Ýblis idi ki bir tek,
Emri dinlememiþti, bir an kibirlenerek.

Þöyle sual eyledi, ona Rabbil-âlemin:
(Ey melun, sen ne için secdeye eðilmedin?)

Cevabýnda dedi ki: (Hayýrlýyým ben ondan.
Beni Nar’dan yarattýn, onu ise Çamur’dan.)

O, gurur ve kibrinden secde etmedi diye,
Duçar oldu maalesef, gadab-ý ilahiye.

Allah’ýn bir emrini, icra etmediðinden,
Lânetlenip kovuldu huzur-u ilahiden.

Ýblis, Hak teâlâya eyledi ki þöyle arz:
(Kýyamet gününe dek, mühlet ver bana biraz.)

Hak teâlâ verince bu mühleti Ýblis'e,
O zaman da Allah’a, dedi ki: (Öyle ise,

Kullarýnýn yoluna gidip oturacaðým.
Onlara, dört cihetten musallat olacaðým.

Onlara þirin, güzel, gösterip haramlarý,
Her an saptýracaðým, doðru yoldan onlarý.

Emirlerine uyan halis kullarýn hariç,
Elimizden kurtulan, bir kimse bulunmaz hiç.)