Önceden Azazil’di, Ýblis'in asýl adý.
Cinlerin babasýdýr, ateþten yaratýldý.

Ateþin, nur kýsmýndan yaratýldý melekler.
Duman kýsmýndan ise, halk olundu cinniler.

Melekler nurlu olup, baþladýlar taate.
Cinler ise girdiler, günah ve þekavete.

Azazil, cin olarak halk olundu aslýnda.
Lakin hep bulunurdu, melekler arasýnda.

Hatta öyle çok ilmi vardý ki bu kimsenin,
Hocasý olmuþ idi, cümle melaikenin.

Ve yedi kat göklerde mevcud olan melekler,
Ýlim ve ibadette, ona gýbta ettiler.

Arþ altýnda, yakuttan minberde otururdu.
Melekler, karþýsýnda el baðlayýp dururdu.

Etrafýnda o kadar melek toplanýrdý ki,
Sayýlarýný ancak, Hak teâlâ bilirdi.

Böylece, meleklere ederdi hep nasihat.
Ýminden istifade edilirdi her saat.

Vakta ki yerlerin ve göklerin idaresi,
Ona býrakýlýnca, kibir sardý Ýblis'i.

Ve þöyle düþündü ki hemen kendi kendine:
“Bu makam verilirse, benden gayri birine,

O anda vazgeçerim Allah’a ibadetten.
Zira yok bir kiþi ki, üstün olsun o benden.

Yapamaz hiç bir kimse benim yaptýðým iþi.
Çünkü yok yer ve gökte, benden üstün bir kiþi”.

Böyle kibirlenince Azazil bu hususta,
Melekler, þu yazýyý gördü Levh-i mahfuz’da:

(Allah’a yakýn biri, gadaba uðrayarak,
Tard olunur, kovulur, hem de sonsuz olarak.)

Melekler, bu yazýyý görüp kederlendiler.
Acele Azazil’in huzuruna geldiler.

Dediler ki: (Birine, gelecekmiþ bir bela.
Dua et, onu bize vermesin Hak teâlâ.)

Azazil, cevabýnda dedi ki: (Ey melekler!
O bela size gelmez, etmeyin fazla keder.

Zira ben, o yazýyý görürdüm çoktan beri.
Ve lakin demiyordum kimseye bu haberi.)

Melekler dua için fazla ýsrar edince,
“Peki” deyip, onlara dua etti bir þöylece:

(Ya Rabbi, bu beladan koru meleklerini.)
Dedi ve gururundan, söylemedi kendini.

Bu belayý, kendine yaklaþtýrmýyordu hiç.
Bunun için duadan, kendini tuttu hariç.

Ve dedi: (Ya ilahi, yazýda kastedilen,
Bu kiþi, kim acaba kullarýnýn içinden?)

Hak teâlâ buyurdu: (O, öyle biridir ki,
Veririm o kuluma, nice nimetlerimi.

O ise, bir emrime itaat etmez benim.
Ben de onu huzurdan, ebedi tard ederim.)

Ýblis dedi: (O kulu, göster bana ilahi!
Ben, onun cezasýný vereyim bizatihi.)

Hak teâlâ buyurdu: (Pek yakýnda görürsün.)
Bu hadiseden sonra, geçmedi fazla bir gün.

Bin yýl secde ettiði yerden kalktý nihayet.
Gördü Levh-i mahfuzda: (Ýblis’e olsun lânet.)