Âdem aleyhisselam, Cennete girdiðinde,
Üzüm, incir ve hurma yedi ilk günlerinde.

Çok sevdi, çok beðendi Cennet meyvelerini.
Dolaþmaya baþladý, saray ve köþklerini.

Lakin kendi cinsinden, arkadaþ etti arzu.
Yatýp uyuyuverdi, aklýndayken bu mevzu.

Sol göðüs kemiðinden, ona, yaren olarak,
Halk eyledi hazret-i Havva’yý cenâb-ý Hak.

Âdem aleyhisselam uyanýnca uykudan,
Baþ ucunda, ayakta, bir kadýn gördü o an.

Sordu ona: (Sen kimsin, yaratýldýn hem niye?)
Dedi ki: (Halk olundum, sana ben zevce diye.)

O, hazret-i Âdem’in suret ve siretinde,
Yaratýlmýþ idi hem, onun güzelliðinde.

Hazret-i Âdem ile, Havva’nýn, cenâb-ý Hak,
Kýydý nikahlarýný, Cennette ilk olarak.

Ve sonra buyurdu ki: (Ey Âdem ve ey Havva!
Gezinin Cennetimde ve yiyin türlü meyva.

Ve lakin þu aðaca hiç yaklaþmayýn ki siz,
Yoksa zulmedenlerden olursunuz ikiniz.)

Böylece ikisi de, Cennetin her yerinde,
Yaþarlardý çeþitli zevk ve nimetlerinde.

Lakin bu ikisinin, Cennette kalmalarý,
Ýblis’e hoþ gelmeyip, þöyle verdi kararý:

“Düþünüp, bir an önce bulayým da bir hiyle,
Çýkarayým onlarý, Cennetten böylelikle”.

Þeytan, secde etmeyip kibir ve gururundan,
Tard olup kovulmuþtu, Allah’ýn huzurundan.

Bu hadiseden sonra, Ýblis, bu ikisine,
Düþman olup, düþmüþtü bir intikam peþine.

Bu sebepten, hazret-i Âdem ile Havva’yý,
Düþünüp dururdu hep, Cennetten çýkarmayý.

Nihayet öðrendi ki, onlara, cenâb-ý Hak,
Cennette bir aðacý eyledi kat'i yasak.

Sevinip, çýktý hemen yeryüzünden göklere.
Geldi Cennet kapýsý yakýnýnda bir yere.

Çekti dikkatlerini, aðlayýp sýzlanarak.
Onlar koþtu kapýya, bu feryadý duyarak.

Acýdýlar haline, lakin tanýmadýlar.
(Ne için aðlýyorsun?) diye ona sordular.

Dedi ki: (Ey yerlerin, göklerin seçilmiþi!
Ve bütün meleklerin sevdiði makbul kiþi!

Ben, sizin halinize aðlarým ki elbette,
Sizi, sonsuz olarak komazlar bu Cennette.

Afiyet libasýný, alýp üzerinizden,
Ölüm elbisesini giydirirler tezinden.

Ve lakin bu Cennette, var ki öyle bir aðaç,
Meyvesinden yiyenler, Cennetten olmaz ihraç.

Siz dahi o aðaçtan yer iseniz birazcýk,
Ýki melek olur ve çýkmazsýnýz hiç artýk.)

Sonra, Allah adýyle, yetmiþ kez etti yemin.
Buna, hazret-i Havva aldanýp yedi ilkin.

Hazret-i Âdem dahi, onun teþviki ile,
Yedi yasak aðaçtan, unutmak sebebiyle.

Emretti Hak teâlâ, Cebrail'e o zaman:
(Âdem ile Havva'yý, Cennetten çýkar heman.)