Cibril aleyhisselam, emri ile Rabbinin,
Gelip sual eyledi, hatýrýný Âdem’in.

Cennetten bir çift öküz, alýp yere indi ki,
Bunlardan biri siyah, kýrmýzýydý öteki.

Öðretti önce ona, saban yapýlmasýný.
Sonra da, öküzlerin çifte koþulmasýný.

Âdem Nebi, sürdürdü tarlayý öküzlere.
Ve ekti buðdaylarý, sürülen o yerlere.

Çýkan baþaklarý da, Cibril'den öðrenerek,
Un haline getirdi, hem savurup döverek.

Sonra yaptý bir tandýr, kazarak biraz yeri.
Ýçinde ateþ yakýp, piþirdi ekmekleri.

Allah, Âdem Nebi'ye buyurdu ki sonra hem:
(Seni, toprak ve sudan, kim yarattý ya Âdem?)

Cevabýnda dedi ki: (Sen yarattýn ya Rabbi!)
Buyurdu ki: (Öyleyse, secde et bana haydi.)

Âdem aleyhisselam, secdeye vardý o dem,
O zaman Hak teâlâ, buyurdu ki: (Ya Âdem!

Seninle bir sözleþme yapalým ki, yakinin,
Olsun daha kuvvetli, hem artsýn muhabbetin.)

Ve Hacer-ül esvedi, getirdiler Cennetten.
Bir beyaz yakut olup, parlardý her cihetten.

Âdem'in zürriyeti, belinden, ruh haliyle,
Çýktýlar zerre zerre, kudret-i ilahiyle.

O zaman bu ruhlara, hitab edip Rabbimiz,
Buyurdu ki: (Ben sizin, deðil miyim Rabbiniz?)

Her biri, (Kalu bela!), yani (Evet!) dediler.
Ve lakin bu dünyaya gelince de, bu sefer,

Dünya meþguliyeti, hem dahi gafletinden,
Verdikleri o sözü, unuttu çoðu hemen.

Þöyle hitab eyledi, ruhlara sonra Allah:
(Benim peygamberimdir Muhammed bin Abdullah.

Onu, ahir zamanda dünyaya gönderirim.
Mahluklarým içinde, en çok Onu severim.

Ey ruhlar, þimdi bana söz verin siz hepiniz,
Ona iman eyleyip, yardým eder misiniz?)

Hepsi söz verdiler ki: (Kabul ettik ilahi.)
Buyurdu: (Öyle ise, secde edin siz dahi.)

O anda bütün ruhlar, secdeye kapandýlar.
Lakin secde etmedi kâfir ve münafýklar.

Secdeye giden ruhlar, kaldýrýp baþlarýný,
Gördüler bir kýsmýnýn secde yapmadýðýný.

Sevinip hamd ettiler, secde ettiklerine.
Þükr için, ikinciye vardýlar tekrar yine.

Bunlarý seyrederken gökte bazý melekler,
Allahü teâlâya, þöyle sual ettiler:

(Ya Rabbi, bu insanlar ne çok kalabalýktýr.
Her birine, dünyada, yetecek yer var mýdýr?)

Buyurdu ki: (Onlarýn, bir kýsmý fani olur.
Ölenlerin yerine, baþkalarý oturur.)

Melekler hayret edip, dediler ki: (Ýlahi!
Mâdem ki insanlarýn, bir kýsmý olur fani,

Onlarýn yerlerine gelecek bu insanlar,
Ölenleri görünce, burda nasýl kalýrlar?)

Hak teâlâ buyurdu: (Ey benim meleklerim!
Ben onlara gaflet ve uzun emel veririm.

Dost ve yakýnlarýný gömüp kabirlerine,
Gelip yine dalarlar, tûl-i emellerine.)