Âdem aleyhisselam ve Havva validemiz,
Evlenip, çocuklarý oluyordu hep ikiz.

Onlar da oluyordu biri kýz, biri erkek.
Sadece istisnaen, “Þit Nebi” doðmuþtu tek.

Ýlk doðan, “Kabil” ile, onun kýz kardeþiydi.
Ýkincisi, “Habil” ve onun ikiz eþiydi.

Âdem aleyhisselam, Allah’ýn emri ile,
Evlendirmek istedi, onlarý birbiriyle.

Habil'in ikiziyle, Kabil evlenecekti.
Onun ikizini de, Habil'e verecekti.

O dinde, iki kardeþ evlenebiliyordu.
Fakat ayrý batýndan olmak gerekiyordu.

Ayný batýnda doðan bir kýzla, bir erkeðin,
Evlenmesi haramdý, böyleydi o günkü din.

Kabil'in kýz kardeþi, Habil'in kardeþinden,
Güzel olduðu için, Kabil kýzdý içinden.

Ve hemen babasýna, gidip etti itiraz.
Dedi: (Niçin Habil'e tanýyorsun imtiyaz?

Benim ikiz kardeþim, mâdem ki daha güzel,
O kýza ben layýkým Habil'den daha evvel.

Fazla güzel deðilken Habil'in kýz kardeþi,
Niçin bana verirsin, anlamadým bu iþi.

Benim kýz kardeþimdir güzel olan, bilirsin.
Onu, bana deðil de, niçin ona verirsin?)

Âdem aleyhisselam, buyurdu ki Kabil'e:
(O, sana helal deðil, Allah’ýn emri böyle.)

Çok izah ettiyse de babasý ona bunu,
Ýnanmadý Allah’ýn bir emri olduðunu.

Ýhtilaf, günden güne büyüyünce, nihayet,
Âdem Nebi, bu iþi çözmeye etti gayret.

Buyurdu: (Birer kurban adayýnýz öyleyse.
O zaman belli olur, hanginiz haklý ise.)

Çobanlýk iþi ile meþguldü Habil o gün.
En kýymetli koçunu, gidip seçti sürünün.

Kabil'se, rençberlikle iþtigal ettiðinden,
Bir bað buðday getirdi, gidip kötülerinden.

Sonra Âdem Nebi'nin, uyup tavsiyesine,
Götürdüler onlarý, bir daðýn tepesine.

Zira o zamanlarda, vardý ki þöyle âdet:
Ýnsanlar arasýnda olursa muhalefet,

Hemence birer kurban adardý iki taraf.
Hak teâlâ katýndan, hallolurdu ihtilaf.

Þöyle ki, haklý olan kimseye ait adak,
Gökten inen ateþle, yok olurdu yanarak.

Onlar da, adaklarý o yere koyar koymaz,
Gökyüzünden oraya, bir ateþ indi beyaz.

Ve Habil'in kurbaný yanýnca o ateþte,
Anlaþýldý ki Kabil haksýz idi bu iþte.

Haksýzlýðý meydana çýkmasýna mukabil,
Buna itirazýný, sürdürdü yine Kabil.

Sýrf nefsine uyarak, o inat ediyordu.
Bütün bunlara raðmen, “Ben haklýyým” diyordu.

Ve kalbinden, Habil'e kýzarak için için,
Kötü þeyler düþündü, sonunda onun için.

Bu kýskançlýk ve nefret, yakýyordu içini.
Öldürmeyi düþündü, gidip bu kardeþini.

Ve Habil'e giderek, dedi ki: (Beni dinle.
Seni öldüreceðim, söylüyorum yeminle.)