Kabil, nefsine uyup, karþý geldi babaya.
Ve hatta asi oldu, Allahü teâlâya.

Ýçindeki o haset, düþmanlýk ve kin ile,
(Seni öldüreceðim) dedi gidip Habil'e.

O da, (Niçin?) deyince, dedi ki ona Kabil:
(Seni fazla seviyor, babam, bana mukabil.

Ve güzel kardeþimle, seni evlendiriyor.
Güzel olmayanýný, bana layýk görüyor.)

Habil, yumuþaklýkla dedi ki: (Ýyi, fakat,
Bunlarýn olmasýnda, yok bende bir kabahat.

Bu iþe kalkýþýrsan, sen katil olursun ilk.
Benim günahýmý da, yüklenirsin üstelik.

Tasarladýðýn bu þey, zalimlerin iþidir.
Zalimlerin yeriyse, Cehennem ateþidir.)

Bunlarý dediyse de Habil bu kardeþine,
O, çoktan kararýný koymuþ idi içine.

Habil, yine yumuþak, uysal davranýyordu.
Ona, hep tatlýlýkla nasihat ediyordu.

Diyordu ki: (Bak Kabil, ne zaman ki sen beni,
Öldürmek gayesiyle kaldýrýrsan elini,

Seni öldürmek için, kaldýrmam elimi ben.
Çünkü o iþ günahtýr, ben korkarým Rabbimden.)

Ona, böyle nasihat ettiyse de o, lakin,
Bunu kabul edecek hali yoktu Kabil'in.

Hacca gittiði vakit Âdem aleyhisselam,
Onu öldürmek için, bunu fýrsat bildi tam.

Onu, ýssýz bir yerde öldürmek istiyordu.
Lakin bu nasýl olur, onu bilemiyordu.

O an insan þeklinde, þeytan geldi yanýna.
Bir kuþ tutup, baþýný, koydu bir taþ altýna.

Baþka bir taþ ile de, vurup ezdi baþýný.
Kabil görüp anladý, nasýl yapacaðýný.

O da gidip Habil'i, yatýrdý bir zemine.
Koydu sonra baþýný, bir taþýn üzerine.

Baþka bir taþ ile de, vurup þehid eyledi.
Bu sefer, “Bu cesedi, ne yapayým ben?” dedi.

Koyup gidecekti ki cesedi o sahrada,
Baktý ki, vahþi kuþlar dolaþýyor havada.

Ve hemen o cesedi, bir torbaya koyarak,
Sýrtlanýp, taþýmaya baþladý bir kaç ayak.

Lakin yine baktý ki, havadaki o kuþlar,
Cesedin etrafýnda, dönüp dolaþýyorlar.

Þaþkýn bir vaziyette, o yük ile giderken,
Gördü iki kargayý, hem de kavga ederken.

Hayret ile baktý ki seyrederken kavgayý,
Öldürdü biraz sonra, biri, öbür kargayý.

Sonra inip, topraðý kazdý ayaklarýyle.
Onu, oraya gömüp, kapattý toprak ile.

Kabil, görüp öðrendi ondan iþin þeklini.
O da gömdü topraða, Habil'in cesedini.

Periþan, üzüntülü, huzursuz oldu o an.
Kendi kýz kardeþini, alýp kaçtý oradan.

Âdem Nebi üzüldü, þehid olunca Habil.
Gelip, teselli için, þöyle dedi Cebrail:

(Allah, sana bir evlat verecek ki ya Âdem!
O çocuðun neslinden, gelecek Fahr-i alem.)

Daha sonra, dünyaya “Þit Nebi” etti teþrif.
Gün gibi parlýyordu, alnýnda nur-u þerif.