Yakub aleyhisselam, sesi gür Peygamberdi.
Ýsteseydi, sedasý çok uzaða giderdi.

Kâfirler, savaþlarda sesini iþitince,
Korkudan uzaklara kaçarlardý bir nice.

Bir mucizesi ise, atsaydý bir nesneyi,
Kat'ederdi bir anda, çok uzak mesafeyi.

Bir gün oðullarýný, Amalika kavmiyle,
Muharebe etmeye gönderdi ordu ile.

Savaþta, bir oðlunun elindeki bir mýzrak,
Kýrýlýp parçalandý, kâfirlere vurarak.

Çaresizlik içinde baðýrdý: (Babacýðým!
Bana bir silah gönder, parçalandý mýzraðým.)

Yakub aleyhisselam, çok uzak mesafeden,
Ýþitip, bu oðluna bir mýzrak attý hemen.

Ayrýca seslendi ki uzaktan baðýrarak:
(Bak oðlum, atýyorum, al sana yeni mýzrak.)

Oðlu dahi bu sesi iþitip döndü yana.
O mýzraðý kaparak, hücum etti düþmana.

Bir gün de, bir meydana toplamýþtý kavmini.
Söylüyordu onlara Allah’ýn birliðini.

Dediler ki: (Ey Yakub, Peygamberim diyorsun.
Allah’ýn birliðinden bize bahsediyorsun.

Halbuki kayalýktan ibaret her yerimiz.
Ziraate müsait hiç yoktur arazimiz.

Madem ki peygambersin, dua et de Rabbine,
Bu kayalar gitsin de, toprak gelsin yerine.)

Yakub aleyhisselam, kaldýrýp ellerini,
Dedi: (Ya Rab, topraða tebdil et yerlerini.)

Onun bu duasýyla, kayalýk olan yerler,
Ekilmeye müsait toprak oluverdiler.

Bu büyük Peygamberin, suret, huy ve ahlakta,
En üstün olduðunu bilirdi cümle halk da.

Beyaz, buðday benizli, uzun boylu ve cömert,
Doðru sözlü, sabýrlý, kerim bir zattý gayet.

Yumuþak tabiatlý, halim, selim ve nazik,
Ve lakin tebliðinde etmedi hiç gevþeklik.

Vefatý yaklaþýnca, bilcümle evladýný,
Çaðýrýp, þöyle yaptý en son nasihatýný:

(Oðullarým, dünyada gelmeden eceliniz,
Allahü teâlâya ibadet eyleyiniz.

Ve hiçbir iþinizde, terk etmeyin ihlasý.
Budur en lüzumlu þey, budur iþin esasý.

Din ve imanýnýzdan, kýl kadar ayrýlmayýn.
Çok piþman olursunuz mahþerde yoksa yarýn.)

Ölüm vakti gelince, hazýr oldu melekler.
Ve ona, Cennetteki yerini gösterdiler.

Yakub Nebi baktý ve gördü çok minberleri.
Ve sordu, üstündeki nur yüzlü kimseleri.

Melekler dediler ki: (Ey Yakub, iþte onlar,
Deden Halilullahýn torunu oluyorlar.)

Buyurdu: (Ey melekler, isterim ki þu anda,
Ben dahi bulunayým onlarýn arasýnda.)

Dediler ki: (Oraya gitmek istersen eðer,
Þu bardaktan, bir yudum içmeniz icab eder.)

Peki deyip, o sudan içince Yakub Nebi,
Kabzettiler ruhunu, yaðdan kýl çeker gibi.

Cenaze hizmetini tamam ifa ettiler.
Götürüp, babasýnýn yanýna defnettiler.