Yakub aleyhisselam, oðlu Yusuf Nebi’den,
Sonra, ayrýlmýþ oldu evladý Bünyamin’den.

Hasretiyle yanarken oðlu Yusuf Nebi'nin,
Bu hasrete, þimdi de eklenmiþti Bünyamin.

Ama o, hiç þikayet etmeyip insanlara,
Bir sabýr nümunesi gösterdi biz kullara.

Buyurdu ki: (Ben asla þikayet etmiyorum.
Zira bilmediðiniz þeyleri biliyorum.)

O demek istedi ki: Peygamberlik haliyle,
Rabbim, bana çok þeyi bildiriyor vahiyle.

Tefsir alimlerinin çoðu þöyle buyurdu:
Yakub Nebi, ümitle bir þeyi bekliyordu.

Yýllardýr hasretini çektiði Yusuf'üne,
O, kavuþacaðýný beklerdi bir gün yine.

Ziyaretine gelen Azrail’e, o bir gün,
Sormuþtu ki: (Ruhunu aldýn mý Yusuf'ümün?)

Azrail (Hayýr) deyip ve Mýsýr'ý o ara,
Gösterip, demiþti ki: (Onu orada ara!)

Ve ikinci olarak, oðlu Yusuf Nebi'nin,
Küçük iken gördüðü bir rüya vardý ilkin.

Ýnanýp onun sadýk bir rüya olduðuna,
Ümitle, kavuþmayý bekliyordu oðluna.

Ve yine oðullarý, Mýsýr'dan edip avdet,
Aziz'i, kendisine methetmiþlerdi gayet.

Onu, her yönü ile methettikleri için,
Yusuf olacaðýný düþündü o kiþinin.

Bünyamin'in hýrsýzlýk yaptýðýna da zaten,
En ufak bir ihtimal vermemiþti esasen.

Hatta yakalayýnca kendisini o Aziz,
Dövmeyip, gayet iyi davranmýþtý bilakis.

Yakub aleyhisselam, bunu da öðrenince,
Bu hususta tahmini kuvvetlendi iyice.

Yani Mýsýr Azizi dedikleri kiþinin,
Yusuf olacaðýný düþündü bunun için.

Bu yüzden demiþti ki: (Gidin Mýsýr iline.
Olur ki rastlarsýnýz Yusuf'un bir izine.

Asla ümit kesmeyin Rabbimizin lutfünden.
Gidin, haber getirin bana siz Yusuf'ümden.)

Onlar peki diyerek, Mýsýr'a yollandýlar.
Gelip Yusuf Nebi'nin huzuruna vardýlar.

Dediler ki: (Ey Aziz, inan ki ailemiz,
Pek kalabalýk olup, kalmadý zahiremiz.

Paramýz az ise de, ihsan et yine bize.
Birer yük buðday ver de, dönelim evimize.

Bundan ayrý olarak vardýr ki bir derdimiz,
Bünyamin sebebiyle üzgündür pederimiz.

Zaten o aðlýyordu gece gün Yusuf'üne.
Bu da ilave oldu bu derdinin üstüne.

Gerçi Yusuf hakkýnda ümidimiz yok, lakin,
Eliniz altýndadýr kardeþimiz Bünyamin.

Onun firaký ile, hep aðlýyor babamýz.
Onu azad eyle ki, tam olsun ihsanýnýz.

Ýyilikte bulun ki bizlere sen bu yolla,
Ýyilik edenleri çok sever Hak teâlâ.)