Bu kadar çok musibet gördüyse de kýbtiler,
Yine iman etmeyip, küfre devam ettiler.

Hak teâlâ, onlara, yine verdi bir afat.
Eyledi bu sefer de, kurbaðayý musallat.

Bir kurbaða sürüsü çýkarak o gün Nil’den,
Gelip, o kýbtilerin evini sardý birden.

Evleri, avlularý kurbaða kaynýyordu.
Bir tane öldürseler, bin tane artýyordu.

Yataklarýna dahi, dolardý onlar hatta.
Hiç kimse, kurbaðadan yatamazdý yatakta.

Biri, konuþmak için aðzýný açsa eðer,
Ýçine kurbaðalar sýçrýyordu her sefer.

Yemek piþirmek için, yaksalar bir ateþi,
Derhal söndürürlerdi atlayýp üçü beþi.

Yemek kaplarýna da, girerdi kurbaðalar.
Ateþ ile sýcaktan, görmezlerdi bir zarar.

Bu, öyle bir sýkýntý verdi ki her kýbtiye,
Aciz kalýp, geldiler yine Musa Nebi’ye.

Aðlayýp, bu azabdan ettiler çok þikayet.
Dediler ki: (Mahvetti bizleri bu musibet.

Kaldýr üzerimizden bu afet ve belayý.
Biz de iman edelim sana bundan dolayý.)

Musa Nebi, onlardan kavi söz aldý yine.
Belanýn def’i için dua etti Rabbine.

Hak teâlâ, bir rüzgar estirerek bu sefer,
O yerde, kurbaðadan kalmadý tek bir eser.

Kurbaða musibeti ortadan kalktý, fakat,
Yine göstermediler sözlerine sadakat.

Musa aleyhisselam beddua etti yine.
Nil’in suyu, bir anda dönüþtü kan haline.

Sadece kýbtilere geldi lakin bu afet.
Ayný su, müminlere tatlý ve saftý gayet.

Mesela su çekseydi bir kýbti bir kuyudan,
O su, onun elinde kan olurdu her zaman.

Sonra, ayný kuyudan, müminler çekse eðer,
Onlara, saf ve temiz su gelirdi her sefer.

Bir müminle bir kýbti, su içseydi bir kaptan,
Müminin içtiði su, kýbtiye olurdu kan.

Bir kýbti, bir müminden etti ki bir gün niyaz:
(Þu senin saf suyundan ikram et bana biraz.)

Olur deyip, kabýndan döktü onun kabýna.
Ve lakin döker dökmez, su, birden döndü kana.

Dedi: (Önce sen iç de, anla su olduðunu.
Sonra ayný bardakla, sen içir bana onu.)

O da içip dedi ki: (Bu, saf sudur vallahi.)
Sonra, kendi eliyle, içirdi ona dahi.

Lakin su, girer girmez o kýbtinin aðzýna,
Hikmeti ilahiyle dönüþtü yine kana.

Fir’avn da, susuzluktan kemirdi yaþ aðacý.
Lakin bu da, aðzýna geldi tuzlu ve acý.

Yine Musa Nebi'ye yalvardýlar gelerek.
Dediler: (Bu belaya, gücümüz kalmadý pek.

Rabbine, bunun için eyle de yine niyaz,
Bu kan belasýndan da, eylesin bizi halas.

Ýmana geleceðiz, sana söz, hem de kati.
Yeter ki üstümüzden kaldýr bu musibeti.)

Dua etti, bu bela ortadan kalktý yine.
Lakin inanmadýlar yine onun dinine.