Peygamber gönderildi Nineve beldesine.
Benzerdi sesi aynen, Davud Nebi sesine.

O, Nebi olmadan da söylemezdi hiç yalan.
Emin ve yardýmsever bir kiþiydi her zaman.

Otuz yaþýnda iken gönderildi peygamber.
Gelip, risaletini kavmine verdi haber.

Lakin inanmadýlar, dediler ki: (Ey Yunus!
Eskiden söylemezdin, nerden çýktý bu husus?

Var iken aramýzda bu kadar âlim, kâhin,
Senin söylediðini söylemez kimse lakin.

Biz, babalarýmýzýn yolunda gitmekteyiz.
Onlardan böyle bir þey iþitmedik asla biz.

Sen çýkmýþ, tek baþýna onlarý kötülersin.
Bizi, bilmediðimiz dine davet edersin.)

Yunus aleyhisselam, sabredip tekrar yine,
Yýlmadan davet etti onlarý hak dinine.

Yüzbin kiþi idiler Nineve ahalisi.
Lakin iman etmedi onlardan hiç birisi.

Ve hatta, eza cefa ettiler her gün ona.
Yine de ýsrar ile çaðýrýrdý imana.

Yine inkâr edince, buyurdu: (Ey insanlar!
Küfürde kalanlara, ahirette azab var

Allahü teâlâya inanmazsanýz þayet,
Gelir üzerinize çok büyük bir felaket.)

Onlar, alay ederek dediler ki: (Ey Yunus!
Bizi, azab ile mi korkutursun bahusus?

Senin hatýrýn için gelecekse bu azap,
Bunca halk, senin için çekecekse ýzdýrab,

Çok merak ediyoruz gelecek felaketi.
Rabbine dua et de, göndersin o afeti.)

Yunus Nebi, kavmine darýlarak bu defa,
Üzüntüyle ayrýlýp, gitti baþka tarafa.

Bu sefer Hak teâlâ vahyetti ki kalbine:
(Çok acele eyledin, geri dön, git kavmine.

Onlarý, kýrk gün daha imana eyle davet.)
Yunus Nebi dönerek, emre etti icabet.

Kaldý aralarýnda otuzyedi gün daha.
Lakin tek kiþi bile inanmadý Allah’a.

Buyurdu: (Küfrünüzde ettiniz madem ýsrar,
Bekleyin o azabý, hem de üç güne kadar.

Azabýn geldiðine, þudur ki ilk alamet,
Hepinizin benzi sararýr, solar gayet.)

Ve ilahi bir emir gelmeden kendisine,
Kavmine darýlarak, ayrýlýp gitti yine.

Hakikaten Peygamber ayrýlýnca o yerden,
Hepsinin benizleri sarardý, soldu birden.

Dediler: (Ýþte budur dediði o alamet.
Demek ki üstümüze geliyor o felaket.

Çünkü o, benziniz sararacak demiþti.
Hem de o, hiç ömründe yalan söylememiþti.)

Gök kararýp, her yeri sardý siyah bir duman.
Telaþ sardý herkesi, ettiler feryat, figan.

Dediler: (Yunus Nebi, aramýzdaysa þayet,
Korkmayýn, üstümüze gelse de bu felaket.

Ve lakin aramýzdan gitmiþ ise o eðer,
O zaman cümlemizi o azab helak eder.)

Hak teâlâ bir korku verdi onun kavmine.
Hepsinin, bir nedamet hissi geldi kalbine.