Yunus aleyhisselam suya atýldýðýnda,
Denizdeki bir balýk, yuttu onu anýnda.

Hak teâlâ, balýða verdi ki þu emrini:
(Onu hiç yaralama, kýrma kemiklerini.)

Balýk, Yunus Nebi’yi hiç rahatsýz etmeden,
Suyun derinliðinde kaybolup gitti hemen.

Balýðýn karnýndayken Yunus aleyhisselam,
Þuuru yerinde ve aklý baþýndaydý tam.

Ve lakin bilmiyordu nerede olduðunu.
Bir kýsým sesler duyup, çok merak etti bunu.

Hak teâlâ buyurdu: (Ey Yunus, sen þu anda,
Mahbus bulunuyorsun bir balýðýn karnýnda.

O sesler zikirdir ki, duyarsýn sen de bizzat.
Beni, böyle zikreder denizdeki mahlukat.)

Yunus Nebi o zaman dua etti Rabbine:
(Ya ilahi, kavmime kavuþtur beni yine.

Onlarý mümin görmek ümidindeyim her an.
Razýyým takdirine, senindir emir, ferman.)

Böyle dua eyleyip, devam etti zikrine.
Onun zikir sesleri yükseldi gök yüzüne.

Melekler de iþitip, sordular: (Ya ilahi!
Bu, kimin zikridir ki, duyuyoruz biz dahi?)

Buyurdu ki: (Yunus’un zikridir ki bu gelen,
Bir balýðýn karnýnda bulunuyor o halen.)

Dediler: (Ey Rabbimiz, o, þu Yunus mudur ki,
Her amel ve duasý yükseliyor nur gibi?)

O balýðýn karnýnda, Yunus aleyhisselam,
Her zamanki yaptýðý zikrine etti devam.

Ayrý dua olarak, derdi ki: (Ya ilahi!
Elbette, yoktur asla bir ilah, senden gayri.

Bütün noksanlýklardan seni tenzih ederim.
Haksýzlýk edenlerden oldum ben, af dilerim.)

O, devam ettiðinden zikrine hiç durmadan,
Tam Aþure gününde, halas oldu oradan.

Balýk, onu çýkarýp býraktý bir sahile.
Kurtuldu o zindandan Rabbinin ihsaniyle.

Buyurdu ki: (Ey Yunus, kavmine eyle avdet.
Bildir ki, Hak teâlâ etti sizi maðfiret.)

Bu emir gereðince, koyuldu yola hemen.
Bir çobana rastlayýp, sual etti kavminden.

O dedi: (Yunus diye vardý peygamberleri.
Kavmine darýlarak terk etmiþti bu yeri.

Bu yüzden üstlerine geldiyse de bir afet,
Piþman olduklarýndan, kurtuldular akýbet.

Þimdi onlar, Yunus’u bekliyorlar gün gece.
Hepsi bayram yapacak bir gün çýkýp gelince.)

Buyurdu ki: (O Yunus iþte benim ey çoban!
Þu aðaç þahidimdir bir delil istiyorsan.)

O çoban, seðirterek kavmine verdi haber.
(Delilin ne?) deyince, o aðaca geldiler.

Aðaç dile gelerek, söyledi ki bu defa:
(Yunus’u görmek için, gidiniz þu tarafa.)

Onlar gidip, namazda buldular kendisini.
Beklediler baþýnda, kýlýp bitirmesini.

Hasretle kucaklaþýp özürler dilediler.
Beraber þehre dönüp, sevinip þükrettiler.

Dinlerini öðrenip, sarýldýlar taate.
Ve artýk dönmediler küfür ve dalalete.