Davud Nebi, küçükten çok cesur bir yiðitti.
Yaþýndan umulmayan cesarete sahipti.

Koyun güttüðü için gençliðinde bir müddet,
Sapan taþý atmada hüneri çoktu gayet.

Attýðý taþ, mutlaka varýrdý hedefine.
Arslanlarý tutarak, binerdi üstlerine.

Ve daðlarda yürürken, tesbih etseydi eðer,
Dað taþ dile gelerek, zikrederdi beraber.

Bir gün daðda giderken, bir taþ çýktý yoluna.
Fasih bir lisan ile söyledi þöyle ona:

(Ey Davud, beni al da, koy torbanýn içine.
Calut’u öldürmekte yarar bir gün iþine.)

Davud aleyhisselam bu sesi iþiterek,
Eðilip aldý onu, bir hikmet var diyerek.

Savaþmaya giderken Talut’un ordusunda,
Hazýr bulunuyordu o taþ da torbasýnda.

Talut ferman etti ki cenk günü askerine:
(Kýzýmý vereceðim Calut’u öldürene.

Hem ikram edeceðim salahiyet ve makam.
Her yerde onun mührü geçerli olacak tam.)

Calut’un ordusunda binlerle var idi er.
Talut’un askeriyse, üçyüzonüç idiler.

Geldi karþý karþýya iki taraf nihayet.
Onlar dua etti ki: (Ya Rab, bize yardým et.

Korku ve endiþe sal küffârýn yüreðine.
Muzaffer kýl bizleri, onlarýn üzerine.)

Evvela kâfir Calut, meydana at sürerek,
Dedi: (Var mý benimle dövüþecek bir erkek?)

Ýri cüsseli olup, bilirdi savaþmayý.
Göze alamadýlar ona karþý çýkmayý.

Müminler korktu diye kâfir böbürlenirken,
Davud aleyhisselam ortaya çýktý birden.

Belinde sapaný ve sýrtýnda torbasýyla,
Çýktý er meydanýna iman ve ihlasýyla.

Sordu Calut: (Ne için öne çýktýn ey hakir?)
Dedi: (Geldim seninle dövüþmeye ey kâfir!)

Calut alay ederek, dedi ki: (Sen mi yani?
Nasýl cenk edeceksin, kýlýcýn nerde hani?)

Belindeki sapaný aldý derhal eline.
Torbadan taþ çýkarýp, yerleþtirdi yerine.

Calut onu görünce, gülüp alay ederek,
Býraktý kalkanýný Lüzum yoktur diyerek.

Davud aleyhisselam, tam Calut’un baþýný,
Dikkatle niþan alýp, salýverdi taþýný.

O anda çok kuvvetli rüzgar esip aniden,
Calut’un baþýndaki Tolgasý düþtü birden.

Ve hazret-i Davud'un attýðý taþ, nihayet,
Calut’un tam alnýna ediverdi isabet.

O iri cüssesiyle, düþüp öldü atýndan.
Müslümanlar, hücuma geçti hemen ardýndan.

Calut’un ölümüyle, kâfirler bozuldular.
Bir avuç Müslümana, o gün maðlub oldular.

Talut, zaferden sonra sadýk kalýp vaadine,
Nikah etti kýzýný, derhal Davut Nebi’ye.

Sonra da verdi ona, makam ve salahiyet.
Onun idaresine geçti bütün memleket.