Davud aleyhisselam Allah’tan korkardý pek.
Çok istiðfar ederdi, göz yaþlarý dökerek.

Ne zaman düþünseydi, Cehennem þiddetini,
Mafsallarý gevþer ve kaybederdi kendini.

Rahmetinin çokluðu gelince de kalbine,
Derman bulup, gelirdi yine eski haline.

Bir gün, eli baþýnda olarak çýktý daða.
Tövbe istiðfar edip, baþladý aðlamaða.

Niçin aðladýðýný sordular kendisinden.
Buyurdu: (Býrakýn da, aðlayayým þimdiden.

Þimdi aðlayayým ki dünyada fazla fazla,
Ahirette aðlamak faide vermez asla.)

Bir gün, eshabý ile oturmuþlar bir yere,
Nasihat ediyordu etrafýndakilere.

O ara, genç birisi yanlarýna gelerek,
Hakaretler eyledi, çok sözler sarf ederek.

Orada bulunanlar, çok kýzdýlar o gence.
Ve haddini bildirmek istediler hemence.

Lakin o buyurdu ki: (Býrakýn þimdi onu.
O gitsin, siz sabredin ve bekleyin sonunu.

Ben istiðfar edeyim Rabbime bunun için.
Bakýn nasýl olacak neticesi bu iþin.)

Sonra kalktý ayaða, bir abdest aldý tekrar.
Namaz kýlýp, Rabbine etti tövbe istiðfar.

Sonra da dua edip, geldi tekrar yerine.
Baþladý yarým kalan evvelki sohbetine.

Henüz geçmemiþti ki aradan fazla zaman,
Mahcup bir vaziyette, o genç geldi tekrardan.

Büyük bir hürmet ile öperek ellerini,
Ayaklarý dibine atýverdi kendini.

Aðlayýp sýzlayarak, dedi ki: (Ey efendim!
Az önce, size karþý büyük hata eyledim.

Size, durup dururken ettiðimden hakaret,
Üzgün ve çok piþmaným, ne olur beni affet.)

Gördü gencin af için böyle yalvarmasýný.
Merhamete gelerek, affetti hatasýný.

Hak teâlâ, hazret-i Davud’a vahyetti ki:
(Ey Davud, kullarýmdan bir tanesi eðer ki,

Gayriden yüz çevirip, sýrf bana güvenirse,
Her þeyden ümit kesip, doðru bana gelirse,

Yedi kat göklerde ve yerde olan kimseler,
Birleþip, ona zarar yapmak arzu etseler,

Ýzzet ve celalime yemin ederim ki ben,
Ona, zerre bir zarar yapamazlar katiyen.

Bütün dünya birleþse ona zarar yapmaya,
Muktedir olamazlar kýlýna dokunmaya.

Eðer beni býrakýp, kullara güvenirse,
Gönlünü benden alýp, baþkasýna verirse,

Ýzzet ve celalime yemin ederim ki ben,
Onu, kendi haline býrakýrým tamamen.

Doldururum kalbini sýrf dünya sevgisiyle.
Uðraþýr didinir hep, dünya meþgalesiyle.

Birinden kurtulursa, veririm baþka ümit.
Beni düþünmesine býrakmam fýrsat, vakit.

Dünyanýn ömrü kadar uzun olsa da ömrü,
Rahat yüzü göremez, bu halinden ötürü.

Zira onun kalbinde her þey vardýr, ben hariç.
Onlarý düþünmekten düþünemez beni hiç.)