Bir gün Davud Nebi’ye þöyle vahyolundu ki:
(Ey Davud, kullarýmdan hiçbir kul var mýdýr ki,

Bana dua etsin de o hulus-ü kalb ile,
Ben onun duasýný çevireyim geriye?

Kim kapýmý çaldý da, onu açýlmaz gördü?
Kim benden istedi de, eli boþ geri döndü?

Onlar her ne isterse, gönderirim o demde.
Ýstedikleri þeyler, mevcuttur hazinemde.

Kullarýma söyle ki, seviyorsa beni kim,
Ona, ondan daha çok fazladýr benim sevgim.

Ey Davud, bir sevgili görülmüþ mü ki asla,
Sevsin baþkalarýný, sevgilisinden fazla?

Her kim beni ararsa, elbette ki kavuþur.
Kim gayriyi ararsa, beni kaybetmiþ olur.

Kim beni zikrederse, onu ferahlatýrým.
Bana muhabbetini elbette arttýrýrým.

Herkes unutmuþ iken beni gaflet içinde,
O kulum agah olur, o sevgi ateþinde.

Benden razý olandan, olurum ben de razý.
Kabul olur indimde, her dua ve niyazý.

Gönderdiðim belaya, her kim sabredemezse,
O, benden bir talepte bulunmasýn öyleyse.

Kullarýmýn içinde gizlerim ben dostlarý.
Yalnýz sevdiklerime tanýtýrým onlarý.

Beni unutanlarý bile hiç unutmazken,
Hep beni ananlarý hiç unutur muyum ben?

Saçarken ihsanýmý nice cimri kullara,
Cimrilik eder miyim hiç cömert olanlara?

Gönderirim dostlara, türlü dert ve belalar.
Ve onlar sabrettikçe, veririm çok sevaplar.

Dünyada korkanlara, korku vermem mahþerde.
Benden utananlarý, utandýrmam o yerde.

Kim beni sevdiðini iddia ediyorsa,
Sözü doðru olur mu bütün gece uyursa?

Tenhada aramaz mý herkes sevgilisini?
Ben de duymak isterim, gece dostlar sesini.

Ey Davud, ne oldu ki kullarýn hallerine,
Dünya muhabbetini sokarlar kalblerine?

Halbuki ben dünyaya vermem hiç deðer, kýymet.
Onlar nasýl verirler dünyaya ehemmiyet?

Ey Davud, rastlar isen beni talep edene,
Bütün imkanýn ile, gir onun hizmetine.

Kullarýma söyle ki, sevsinler beni hepsi.
Ben, beni sevenlerin olurum sevgilisi.

Ben, benimle olaný arkadaþ edinirim.
Beni tercih edeni, ben de tercih ederim.

Kullarýmdan kim beni fazla severse þayet,
O da, kullar içinde görür çok fazla raðbet.

Kullarýmýn içinde, severim sabredeni.
Belama sabretmeyen, kazanamaz ecrini.)

Bir gün, Davud Nebi’nin çocuðu etti vefat.
Üzülünce, kendine bir vahiy geldi fakat.

Buyurdu ki: (Ey Davud, vefat etti çocuðun.
Nazarýnda ne kadar kýymeti vardý onun?)

Dedi ki: (Yer dolusu altýn, mücevher kadar.)
Hak teâlâ o zaman vahyetti ona tekrar:

(Madem onun kýymeti bu kadardý gönlünde,
O kadar mükafata kavuþursun o günde.)