Allahü teâlânýn Habibi, Sevgilisi,
Mahlukatýn en üstün, en güzel, en iyisi.

Allah Onu methetmiþ, en çok Onu sevmiþtir.
Bütün ins’e ve cinne peygamber göndermiþtir.

Allah, her Peygambere ismiyle etti hitap.
Ona, (Habibim) diye buyurmuþtur iltifat.

Bir âyette, mealen buyurdu ki Rabbimiz:
(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz.)

Ve yine buyurdu ki: (Sen olmasaydýn eðer,
Hiçbir þey yaratmazdým, olmazdý yer ve gökler.)

Her Peygamber, kendinin yaþadýðý devirde,
Kavminin, her bakýmdan üstünüydü o yerde.

Resul-i ziþân ise, dünya yaratýlandan,
Tâ kýyamete kadar, her devirde, her zaman,

Dünyanýn her yerinde gelmiþ veya gelecek,
Ýnsanlarýn hepsinden üstündür, bu bir gerçek.

Kimse üstün olamaz Ondan hiçbir bakýmdan.
Onu öyle yaratmýþ her þeye kadir olan.

Hicretten elliüç yýl önce, Mekke þehrinde,
Rebiül evvel ayý, onikinci gününde,

Pazartesi gecesi ve sabaha karþý hem,
Dünyaya teþrifiyle nurlandý bütün âlem.

Hiçbir þey yaratmadan evvela cenâb-ý Hak,
Peygamber-i ziþânýn nurunu eyledi halk.

Önce kendi nurundan latif, büyük bir cevher,
Yaratýp, o cevherden var oldu baþka þeyler.

Görünen görünmeyen, her ne ki varsa hatta,
Hep ondan yaratýldý, ne varsa kâinatta.

Ýlk var olan bu cevher, (Nur-u Muhammedî)dir.
Ruh’un ve her maddenin menþei bu cevherdir.

Sual etti Resule Cabir ibni Abdullah:
(Allah, neyi yarattý önce ya Resulallah?)

Buyurdu ki: (Her þeyden evvela cenâb-ý Hak,
Senin Peygamberinin nurunu eyledi halk.

Yani benim nurumu, kendinin nurundan hem,
Yarattý ki, o vakit yok idi Lehv ve Kalem.

Ne Cennet, ne Cehennem, yer ve gök, Arþ-ü felek,
Yok idi ay ve güneþ, yoktu hem ins-ü melek.)

Vakta ki Âdem Nebi, topraktan halk olundu,
Bu Nur-u Muhammedî onun alnýna kondu.

Kendi ruhu verilip, etrafýný görünce,
Alnýndaki parlayan bu nuru gördü önce.

Sonra da ilham ile bildirdi cenâb-ý Hak.
Ona, Ebu Muhammed diyerek etti hitap.

Dedi ki: (Ya ilahi, bana Ebu Muhammed
Diye hitab edersin, acaba nedir hikmet?)

(Baþýný kaldýr da bak!) buyurdu Hak teâlâ.
Kaldýrýnca gördü ki, yukarda Arþ-ý a’la.

Ve nurdan (Ahmed) diye yazý vardý hem dahi.
Hemen sual etti ki: (Bu, kimdir ya ilahi?)

Buyurdu: (Evladýndan, bir büyük Peygamberdir.
Ýsmi, göklerde Ahmed, yerlerde Muhammed’dir.

Eðer O olmasaydý, seni halk eylemezdim.
Yeri, göðü ve hatta hiçbir þey var etmezdim.)