Âdem aleyhisselam yaratýldýðý anda,
Resulullahýn nuru parlýyordu alnýnda.

Ondan itibaren de, Resulullaha kadar,
Nur, temiz alýnlardan dolaþtý hep bu karar.

Âyet-i kerimede buyuruldu mealen:
(Sen, yani senin nurun, hep secde edenlerden,

Dolaþtýrýlýp sana intikal eylemiþtir.)
Yani Nur, hiçbir zaman kâfirden geçmemiþtir.

Yaratýlan ilk insan Âdem aleyhisselam,
Peygamber-i ziþândan zerre taþýdýðýndan,

Nur, emanet olarak kondu onun alnýna.
Zühre yýldýzý gibi baþladý parlamaya.

Bu zerreyle birlikte (Nur) da Âdem Nebi'den,
Havva validemize geçti müteakiben.

Hazret-i Havva’dan da, Þit aleyhisselama,
Ondan da geçiverdi onun evlatlarýna.

Hep temiz erkeklerden, hep temiz kadýnlara,
Temiz kadýnlardan da, hep temiz adamlara.

Yani hep müminlerden dolaþarak bu minval,
Nihayet sahibine eylemiþtir intikal.

Âdem Nebi’nin yaþý, vakta ki erdi bin’e,
Hastalanýp, göç etti ahiret âlemine.

Henüz vefat etmeden, Þit adlý evladýný,
Çaðýrýp, yaptý ona þu son nasihatýný:

Buyurdu ki: (Ey oðlum, alnýnda parlayan Nur,
Muhammed Mustafa’ya mahsus olan bir nurdur.

Bunu muhafazada gayret eyle sen dahi.
En pakize hanýma teslim et emaneti.

Bu hususa çok fazla ver sen de ehemmiyet.
Sen de, çocuklarýna böyle eyle vasiyet.)

Hepsi, babalarýnýn tutup vasiyetini,
Çok iyi korudular bu Nur emanetini.

Hep mümin alýnlardan geçerek o Nur yine,
Ulaþtý en nihayet hakiki sahibine.

Yani Resulullahýn dedelerinin hepsi,
Mümin ve pek þerefli kimselerdi cümlesi.

Onlardan birisinin, iki oðlu olsaydý,
Veyahut bir kabile, ikiye ayrýlsaydý,

Resulullahýn Nuru, daha þerefli olan,
Oðul ve kabilede bulunurdu her zaman.

Her asýrda, Resulün dedesi olan zatlar,
Yüzlerindeki nurdan bilinirdi aþikâr.

Seçkin bir soy vardý ki, iþbu nuru taþýyan,
Onlar, güzel ve nurlu olurdu baþkasýndan.

Bu nurla, o kimseler, kardeþlerinden bile,
Ayrýlýr, daha üstün olurdu o kabile.

Hazret-i Ýbrahim’in babasý Taruh dahi,
Asil bir aileden, temiz bir mümin idi.

Halilullah, dünyaya gelmeden önce fakat,
Oðlunu göremeden imanla etti vefat.

Yine mümine idi validesi Emile,
Oðluna, bu Taruh’tan kalmýþ idi hamile.

Azer diye kardeþi var idi ki Taruh’un,
Ölünce, bunun ile evlenmiþti bu hatun.

Azer, Halilullahýn deðildi öz babasý.
Hem amcasý olurdu, hem de üvey babasý.