Peygamber efendimiz, Kureyþ kabilesinden,
Ve Haþimoðullarý kolundandýr esasen.

Babasý Abdullah’týr, onun babasý Þeybe.
Bu, Abdülmuttalip’tir, böyleydi ismi önce.

Þeybe’nin babasýnýn ismi de Haþim idi.
Çok asil, pek þerefli, sevilen bir kiþiydi.

Alnýndaki Nur ile eylemiþti temayüz.
O vefat ettiðinde, çocuktu Þeybe henüz.

Arkadaþlarý ile, bu Þeybe, Medine’de,
Ok talimi yapardý evlerinin önünde.

Onlarý seyir için gelen bazý büyükler,
Þeybe’nin alnýndaki Nur’u görüverdiler.

Dediler ki: (Bu çocuk, ne de çok mübarektir.
Þerefli bir kimsenin oðlu olsa gerektir.)

Çünkü diðerlerinden deðiþikti her hali.
Alnýnda parlýyordu o Nur yýldýz misali.

Ve ok atma sýrasý Þeybe’ye geldiðinde,
Herkes ona bakardý büyük merak içinde.

O, yayýný gererek oku attý nihayet.
Baktýlar, ok hedefe eyledi tam isabet.

Heyecanla dedi ki: (Ben Haþim’in oðluyum.
Elbette hedefini bulur hep benim okum.)

Onun bu sözlerinden, insanlar bildiler ki:
Bu, Mekkeli Haþim’in oðlu imiþ meðer ki.

O sýrada Haþim de, Mekke’de etti vefat.
Bunun, Muttalip diye kardeþi vardý fakat.

Medine’den Mekke’ye, bir kiþi o günlerde,
Gitti ve Muttalip’le karþýlaþtý bir yerde.

Dedi ki: (Medine’de, senin bir yeðenin var.
Çok zeki ve akýllý, hayran ona insanlar.

Alnýnda, yýldýz gibi parlýyor hem de bir Nur.
Onun, sizden uzakta durmasý doðru mudur?)

Muttalip bunu duydu ve gitti Medine’ye.
Yeðenini alarak, vasýl oldu Mekke’ye.

Yanýndaki Þeybe’yi görünce Mekkeliler,
(Bu çocuk kimin?) diye, ona sual ettiler.

Muttalip de, cevaben her böyle soranlara,
(Benim kölemdir) diye söylerdi hep onlara.

Þeybe’ye, (Benim kölem) dediði için ki hep,
Abdülmuttalip dendi Þeybe’ye bundan sebep.

Misk kokusu duyardý herkes onun yanýnda.
Resulullahýn Nuru parlýyordu alnýnda.

O Mekke’ye gidince, onun ile beraber,
Geldi Mekke þehrine çok hayýr, bereketler.

Her ne zaman Mekke’de olsa idi kuraklýk,
Halk, Abdülmuttalib’e geliyordu hep artýk.

Bir dua etsin diye, ona yalvarýrlardý.
O bir dua edince, hemen yaðmur yaðardý.

Ýnsanlar reis seçip, ettiler ona biat.
Onun emri altýnda buldular huzur, rahat.

O zaman meliklerden kim vardýysa dünyada,
Onun büyüklüðünü tasdik etti onlar da.

Hazret-i Ýbrahim’in dinine tâbi idi.
Allah’ý mabud bilen, halis bir mümin idi.

Hiçbir puta tapmadý bu sebeple hayatta.
Ve yanlarýna bile yaklaþmadý o hatta.