Bir gün Abdülmuttalip, rüya gördü bir gece.
Bir kimse gelip onu, ikaz etti þöylece:

(Kalk ey Abdülmuttalip, kaz zemzem kuyusunu!)
Ayný kiþi, üç gece tekrar etti hep bunu.

Dördüncü gece dahi söyleyince bunu hem,
Ona, Abdülmuttalip sordu ki: (Nedir zemzem?)

Dedi: (O, bir sudur ki, bahþetti Hak teâlâ.
Dibine eriþilmez, eksilmez suyu asla.

Dünyanýn dört ucundan, hacýlar gelse þayet,
O, binlerce hacýya yine eder kifayet.

Susuzlarý kandýrýr, aç olaný doyurur.
Hatta hasta olanlar içseler, þifa olur.)

Sordu Abdülmuttalip: (Nerdedir o su þu an?)
O kimse tarif edip, gaib oldu ortadan.

Uykusundan uyanýp, o gün sabah olunca,
O yere gitti hemen, oðlu ile doðruca.

Tarif edilen yeri kazmaya baþladýlar.
Biraz sonra, kuyunun aðzý oldu aþikâr.

Kureyþliler onlarý ediyorlardý takip.
O zaman dediler ki: (Bak ey Abdülmuttalip!

Babamýz Ýsmail’in kuyusu bu Vallahi.
Ortak eylemelisin bu iþe bizi dahi.)

Lakin Abdülmuttalip, derhal karþý çýkarak,
Dedi ki: (Bunu bana bahþetti cenâb-ý Hak.)

O zaman Kureyþliler, Onu tehdit ettiler.
(Sen baþa çýkamazsýn bizim ile) dediler.

(Tek oðlundan baþkaca, bir kimsen yoktur senin.
Bize karþý çýkmaya, kâfi gelmez kuvvetin.)

O an Abdülmuttalip, içi çok burkularak,
Þöyle dua eyledi Rabbine yalvararak:

(Ya Rab, bana on oðul edersen eðer ihsan,
Onlarýn birisini, ederim sana kurban.)

Ve sonra düþündü ki: Yalnýzým oðlum ile.
Anlaþmaya gideyim ben bu Kureyþlilerle.

Kazmayý býrakarak, dedi: (Ey Kureyþ halký!
Hakeme gidelim ki, bu iþte kimdir haklý?)

Onlar dahi bu hakem fikrinde anlaþtýlar.
Þam’da bir kâhin vardý, hemen yola çýktýlar.

Kervan sýcak çöllerde giderken yolda fakat,
Susuzluktan kimsede kalmadý güç ve takat.

Öyle bunaldýlar ki susuzluktan cümlesi,
Artýk bir damla suya, can atar oldu hepsi.

Lakin çöl ortasýnda, imkansýzdý su bulmak.
Hayattan ümidini kesmiþ idi cümle halk.

Lakin Abdülmuttalip, etrafta su ararken,
Devesinin ayaðý bir taþa deðdi birden.

Taþ yerinden oynayýp, su çýktý birden bire.
Yolcular çok sevinip, koþuþtular o yere.

Kana kana su içip, buldular yeni hayat.
Ona karþý, çok mahcup oldular hepsi fakat.

Dediler: (Bizim sana, sözümüz yoktur artýk.
Elbette o kuyuyu, senin kazman muvafýk.

Bu hususta, hepimiz sana hak veriyoruz.
Kâhine gitmeye de lüzum yok, dönüyoruz.)

O gün Abdülmuttalip, o Nur’un hürmetine,
Erdi zemzem suyunu çýkarma þerefine.