Ýsrail oðullarý, yetmiþ kiþi hep birden,
Hazret-i Abdullah’a saldýrdýlar aniden.

Vehb bin Abdi Menaf da, birkaç arkadaþýyle,
Karþý koymak istedi akrabalýk aþkýyle.

Lakin kalabalýktý Ýsrail oðullarý.
Ýyilikle durdurmak istediler onlarý.

Bu maksatla onlara yaklaþýnca velhasýl,
Gördüler ki gaibden bir ordu oldu hasýl.

Yaðýz atlara binmiþ, kýlýçlý çok kiþiler,
Yýldýrým gibi gelip, imdada yetiþtiler.

Üstlerine saldýrýp, tekbir sedalariyle,
Kýlýçtan geçirdiler onlarý tamamiyle.

Hazret-i Abdullah'ýn akrabasýndan olan,
Vehb ibni Abdi Menaf, hayrette kaldý o an.

Abdullah’ýn, gaibden nasýl korunduðunu,
Görüp, hanýmýna da anlattý gidip bunu.

Ve karar verdiler ki: (Kýzýmýz Âmine’yi,
Bu yiðide verirsek, olur uygun ve iyi.)

Abdülmuttalip dahi düþünür idi ki hem:
Âmine’yi, oðluma gidip talep eylesem.

Duymuþtu zira onun dine baðlýlýðýný.
Hüsn-ü cemali ile, iffet ve hayâsýný.

Bunlarý düþünerek bir gün Abdülmuttalip,
Âmine’yi, oðluna istedi hemen gidip.

Vehb cevaben dedi ki: (Ey amcaoðlu, zaten,
Bu bapta, biz de böyle düþünürdük esasen.)

Anlatýp bir gün önce gördüðü hadiseyi,
Dedi: (Dün karar verdik, kýzý ona vermeyi.

Annesi de bu gece, bir rüya görmüþ ki hem:
Nur girmiþ evimize, çok parlak ve muhteþem.

Ben de gördüm, dedemiz Ýbrahim Peygamber’i.
Bana buyurdular ki: Kýzýnýz Âmine’yi,

Abdülmuttalip oðlu Abdullah’a vererek,
Kýydým nikahlarýný, yap sen de neyse gerek.

Bu rüyanýn tesiri altýndayým bu gün hep.
Diyordum ki: Ne zaman gelirler onlar acep?)

Bunlarý dinleyince, hemen Abdülmuttalip,
Sevindi, hayret etti Allahü ekber! deyip.

Ve ondört yaþýndaki Âmine’yi, o sabah,
Onsekiz yaþýndaki oðluna etti nikah.

Vakta ki Nur-u þerif geçince annesine,
Kurt kuþ müjde verdiler, bunu birbirlerine.

Ve yýkýldý o gece Kâbe’de bütün putlar.
Yaðmur yaðýp, son buldu uzun süren kýtlýklar.

Öyle mahsul verdi ki Mekke’ye Hak teâlâ,
(Bolluk senesi) diye ad verdiler o yýla.

Resulullah, dünyaya teþriflerinden önce,
Vefat etti Abdullah, bir seferden dönünce.

Yirmibeþ yaþýndaydý, olunca vuslat-ý Hak.
Ýþitip, koca þehir üzüntüye oldu gark.

Melekler de üzülüp, dediler ki o anda:
(Ey Rabbimiz, Resul’ün yetim kaldý dünyada.)

Hak teâlâ buyurdu: (Ey benim meleklerim!
Onun koruyucusu ve yardýmcýsý benim.)