Peygamber-i ziþânýn doðmasýna mukaddem,
Çok müthiþ bir zulmete gömülmüþtü bu âlem.

Ýnsanlar azgýnlaþmýþ, unutmuþtu Allah’ý.
Yayýlmýþtý her yere mazlumun ah-ü vahý.

Unutulmuþ, Allah’ýn gönderdiði hak dinler.
Almýþtý yerlerini, beþeri düþünceler.

Musa Kelimullahýn dini unutulmuþtu.
Tevrat yok edilmiþ ve tamamen bozulmuþtu.

Hazret-i Ýsa’nýn da dini hýristiyanlýk,
Bozulup, üç tanrý’ya inanýlýrdý artýk.

Ýranlýlar, þaþkýnca ateþ’e tapýyordu.
Bin senedir o ateþ, hiç söndürülmüyordu.

Arabistan’da dahi, insanlar çok sapýtmýþ,
Put yerleþtirmiþlerdi Kâbe’ye üçyüzaltmýþ.

Beytullahýn olduðu Mekke’de bile, o an,
Sel gibi akýyordu küfür, günah ve isyan.

Son haddine varmýþtý zulüm ve ahlaksýzlýk.
Ýftihar vesilesi olmuþtu bunlar artýk.

Dini, ruhi, siyasi bakýmdan Arabistan,
Kopkoyu bir karanlýk içindeydi o zaman.

Zaman-ý cahiliye denir ki o devire,
Azgýnlýk ve þaþkýnlýk yayýlmýþtý her yere.

Ne içtimai düzen, ne siyasi bir nizam,
Olmayýp, karýþýklýk sarmýþtý her yeri tam.

Ýçki, kumar, hýrsýzlýk, zina ve ahlaksýzlýk,
Ýcra ediliyordu ne varsa her fenalýk.

Kadýnlar, bir mal gibi alýnýp satýlýrdý.
Kýz çocuðu doðmasý, zül, ayýp sayýlýrdý.

Felaket, yüz karasý gelirdi bu onlara.
Kýzlarý, diri diri gömerlerdi kumlara.

(Babacýðým!) diyerek boynuna sarýlsa da,
Acý feryatlar ile, aðlayýp yalvarsa da,

Yine de gömerlerdi onlarý diri diri.
Hiç bu cinayetlerden sýzlamazdý kalbleri.

Bütün bunlardan baþka, hazret-i Ýbrahim’in,
Doðru dinine baðlý, inançlý, temiz mümin,

Kimseler de vardý ki, Allah’a inanýrlar.
Ve uzak dururlardý putlardan yalnýz bunlar.

Peygamber-i ziþânýn anne, baba, dedesi,
Böyle kimselerdi hep, bilcümle sülalesi.

Lakin o azgýnlarý, ebedi Cehennemden,
Kurtaracak kahraman lazýmdý çok geçmeden.

Nitekim doðmasýna, az zaman kalmýþtý hem.
Onu karþýlamaya hazýrlanýrdý âlem.

Ýnsanlara, ebedi refahý göstermeye,
Bir merhamet deryasý geliyordu bu kere.

Makam-ý mahmud ile Þefaat-i kübranýn,
Sahibi geliyordu hem dahi gayet yakýn.

Hep temiz alýnlardan gelen Nur’un sahibi,
O eþsiz büyük insan geliyordu nur gibi.

Allahü teâlânýn Habibim dediði zat,
Varlýklarýn özü ve hülasa-i mevcudat,

Hürmetine her þeyin yaratýlmýþ olduðu,
Âleme rahmet olan bir (Sultan) geliyordu.