Halime hatun der ki: (Çok açlýk çekiyordum.
Buna raðmen, Rabbime yine þükrediyordum.

Bir ara uyumuþum sahrada dolaþýrken.
Rüyamda biri gelip, yanýmda durdu birden.

Ve beni daldýrarak sütten beyaz bir suya,
Dedi ki: (Ey Halime, iç bundan doyasýya.)

Ýçtim, baldan tatlýydý ve bana sordu hemen.
Dedi ki: (Ey Halime, tanýdýn mý beni sen?)

(Tanýmadým) deyince, o dedi ki: (Ben senin,
Sýkýntýda ettiðin þükürlerim, bilesin.

Ey Halime, kalk hemen, acele Mekke’ye git.
Orada çok büyük bir nimet var ki þu vakit,

O nimet, biraz sonra, sana olur müyesser.
Hemen kalk ki, Mekke’de seni bekler o cevher.

O, öyle bir nimet ki, dil ile anlatýlmaz.
O, öyle bir devlet ki, herkese nasip olmaz.

Onun bereketiyle, rahatlarsýn büsbütün.
Bollaþýr Onun ile, hem de rýzkýn ve sütün.)

Uyanýnca gördüm ki, bollaþmýþ sütüm gerçek.
Açlýk ve susuzluðum eylemiþler beni terk.

Lakin baþkalarýnýn, zordu vaziyetleri.
Açlýktan ölüyordu bir bir köyün fertleri.

Onlar benim halimi o sabah gördüler hep.
Dediler: (Ey Halime, hikmeti ne ki acep?

Son derece zayýf ve bitab halde iken dün,
Padiþah kýzlarýna benzersin ama bu gün.)

Ben cevap vermiyordum, rüyada çünkü bana,
Denmiþti ki: (Söyleme bunu baþkalarýna.)

Sonra kabilemizden, o gün bazý kadýnlar,
Bir bebek almak için, Mekke’ye yollandýlar.

Ben dahi zevcim Haris, hem de dört çocuðumla,
Kabileme katýlýp, onlarla düþtük yola.

Bir konup bir göçerken, aþtýk bir dað ve vadi.
O ara seslendi ki gaibden bir münadi:

(Ey hatunlar, Mekke’de bir çocuk var ki el’an,
kurtulur kabileniz onunla her beladan.

Hýzlanýn, çabuk gidin, kavuþun bu nimete.
Bakalým içinizden kim erer bu devlete?)

Bu nidayý duyunca beni Sa’d kadýnlarý,
Birden süratlendiler, kaybettim ben onlarý.

Zira benim merkebim, pek zayýf idi hepten.
Yürümeye takati yok idi zafiyetten.

Hasýlý düþe kalka gidiyor isek de biz,
Lakin bizi, bir hayli geçmiþti kabilemiz.

Helalim diyordu ki: (Az daha hýzlanalým.
Yetiþip, bir çocuk da biz almaya bakalým.

Zengin çocuklarýný alýr erken varanlar.
Bize kalýr sadece fakir, garip olanlar.)

Biz arkadan gelirken, bu minval konuþurduk.
Pazartesi gününde, þehire vasýl olduk.

Gördük ki, hakikaten þehre önce girenler,
Zengin çocuklarýndan almýþlar hepsi birer.

Peygamber efendimiz yetim olduðu için,
Çekmemiþ ilgisini asla hiçbir kiþinin.