Onlar vasýl olunca Mekke’ye gecikerek,
Elde edemediler zenginlerden bir bebek.

Hiç istemiyorlardý boþ dönmeyi de fakat.
Dediler: (Fakir olsun, alalým bir tek evlat).

Halime hatun der ki: Gönül kýrýklýðýyle,
Dolaþýrken bir çocuk bulmak ümidi ile,

Gördüm bir kimseyi ki, nur yüzlü ve ihtiyar.
Ve baktým, üzerinde bir heybet, azamet var.

Derdi ki: (Emzirecek bir evlat alamayan,
Bir hatun kalmýþ mýdýr acaba aranýzdan?)

Yanýmda olanlara sordum ki: (Bu zat kimdir?)
Bana söylediler ki: (O, Abdülmuttaliptir.

En ulu kiþisidir Mekke ahalisinin.
Reisidir hem dahi Kureyþ kabilesinin.)

Vardým tazim ederek, o ihtiyar kiþiye.
Sordu bana: (Sen kimsin ve adýn nedir?) diye.

Dedim: (Beni Sa’dden ve Halime’dir adým.
Maalesef emzirecek bir evlat alamadým.)

Dedi ki: (Ey Halime, bende var ki bir evlat,
Ýsmi Muhammed olup, babasý yoktur fakat.

Bir bir teklif eyledim Onu senden gayriye.
Almadý hiçbirisi yetim bir bebek diye.

Eðer kabul edersen bu çocuðu sen fakat,
Bulursun Onun ile, çok büyük bir menfaat.)

O zaman çok sevinip, þükreyledim halime.
Dedim ki: (Danýþayým bir gidip helalime.)

Zevcim dahi dedi ki: (Çabuk git, hiç durmadan.
Kabul et o çocuðu, baþka biri almadan.)

Yanýmda, kardeþimin oðlu vardý, dedi ki:
(Hiç acele etmeyin, yetimi kim alýr ki?

Hep zengin çocuklarý aldý ve gitti çoðu.
Siz ise alýrsýnýz, bir babasýz çocuðu.)

Lakin ben aldýrmadým onun bu boþ lafýna.
Hemen þöyle düþündüm o sözün hilafýna:

(Babasý yok ise de, iþte var ya dedesi.
Ýnþallah doðru çýkar, o rüya neticesi.)

Koþup vardým yanýna, yollarda seðirterek.
Dedim ki: (Kabul ettim, nerededir o bebek?)

Mesrur olup dedi ki: (Ey Halime, ne iyi.
Demek ki kabul ettin oðlumu emzirmeyi.)

(Evet, memnuniyetle) deyince kendisine,
Sevinçten vardý hemen, bir þükür secdesine.

Ve (Ya Rab, Halimeyle, evladým Muhammed’i,
Bereketli kýl!) diye, bize dua eyledi.

Ýletti sonra beni, annesinin yanýna.
Ýsmimi söyleyerek, tanýttý beni ona.

Ýlk defa gördüðümde ben Amine Hatun’u,
Ay gibi, etrafýna nur saçar buldum onu.

Dedi: (Ehlen ve sehlen, nasýlsýn ey Halime?)
Dedim: (Elhamdülillah, hamd olsun bu halime.)

Sonra da (Gel!) diyerek, gösterdi bir odayý.
Gördüm nurlar içinde Hatem-ül enbiya’yý.

Sevinç ve muhabbetle yanýna vardýðýmda,
Mýþýl mýþýl uyurdu, sarýlý kundaðýnda.