Peygamber efendimiz, henüz gençlik çaðýnda,
Çok takdir edilirdi insanlar arasýnda.

Onun yumuþaklýðý, güzel huy ve ahlaký,
Hayran býrakýyordu kendine cümle halký.

Þaþýlacak derece doðru sözlülüðünden,
(El-emin) lakabýyla meþhur oldu o günden.

O zaman Arablarda, her kötülük, þer vardý.
Koyu bir cahiliyet devri yaþýyorlardý.

Ýçki, kumar ve faiz, vardý her kötü ahlak.
Putlara taparlardý en kötüsü olarak.

O, bu fenalýklardan, hep uzak duruyordu.
Özellikle putlara hiç yakýn olmuyordu.

Kendi koyunlarýný, Ciyad daðý yanýnda,
Güderdi hep çocukluk ve gençlik yýllarýnda.

Hem temin ediyordu bu yolla geçimini.
Hem de uzak tutardý onlardan kendisini.

Tam yirmi yaþlarýnda bulunduðu zamanda,
Asayiþ diye bir þey yoktu Arabistan’da.

Yani zulüm ve fesat, her yeri kaplamýþtý.
Can ve mal emniyeti, maalesef kalmamýþtý.

Mekke’nin yerli halký, yolculara çok defa,
Yaparlardý her türlü zulüm, eza ve cefa.

Ticaret veyahut da Beytullah’ý ziyaret,
Ýçin gelenlere de yaparlardý eziyet.

Türlü haksýzlýklara uðrayanlar da ancak,
Merci bulamýyordu hakkýný arayacak.

Bu sýrada Yemen’den, ticaret maksadýyle,
Biri geldi Mekke’ye, çok mal ve eþyasýyle.

As bin Vail adýnda biri, zor kullanarak,
Gasp etti mallarýný, zulüm ile alarak.

O dahi bu haksýzlýk ve zulüm karþýsýnda,
Çýkýp feryat eyledi Ebu Kubeys daðýnda.

Bu vak’ayla iyice karýþmýþtý ortalýk.
Bu, bardaðý taþýran son damla oldu artýk.

Haþim oðullarýyle diðer kabilelerin,
Ýleri gelenleri toplanýp etti yemin.

Þöyle ki, (Bundan sonra, hiçbir insana, artýk,
Asla yapýlmayacak bir zulüm ve haksýzlýk.

En ufak haksýzlýða uðrarsa biri eðer,
Hakký alýnacaktýr) diye karar verdiler.

Her türlü haksýzlýðý önlemek gayesiyle,
(Adalet Cemiyeti) kuruldu böylelikle.

Böyle bir cemiyetin kurulmasýnda o gün,
Tesiri çok olmuþtu genç yaþta o Resul’ün.

Mekke’de tesis olan bu cemiyetle artýk,
Önlendi tamamiyle bu zulüm ve haksýzlýk.

Önceki o asayiþ, tekrar kurulmuþtu tam.
Hem dahi uzun müddet tesiri etti devam.

Peygamberlikten sonra, bir gün buyurdular ki:
(O günkü sözleþmede bulunmuþtum ben dahi.

Öyle bir cemiyette bulunup hizmet etmek,
Bana, yüklü servetten sevimlidir daha pek.

Öyle bir sözleþmeye çaðrýlsam þimdi þayet,
Elbette, seve seve eder idim icabet.)