Zeyd çocukken, annesi onu alýp yanýna,
Ziyarete giderken bir akrabalarýna.

Yol üstünde haydutlar, Zeyd’i esir aldýlar.
Sonra bir panayýrda satlýða çýkardýlar.

Hazret-i Hatice’nin vardý ki bir yeðeni,
Gördü bu panayýra bir esir geldiðini.

Onu, dörtyüz dirheme hemen satýn alarak,
Halasý Hatice’ye verdi hibe olarak.

O da hediye etti Zeyd’i Resulullaha.
Zeyd, artýk o Serverden ayrýlmadý bir daha.

Resul onu alýnca, ayný gün etti azat.
Ve Onu çok severek, edindi hemen evlat.

Lakin onu, babasý ediyordu çok merak.
Periþan etti onu, bu ayrýlýk, bu firak.

Yanýp tutuþuyordu bu evlat ateþiyle.
Her gün Zeyd’i düþünür, aðlardý gözyaþiyle.

Zira henüz çocukken kaybetmiþti oðlunu.
Diyar diyar gezerek, arýyordu hep onu.

Bir yýl, o kabileden Beytullah’a geldiler.
Zeyd’i orada görüp, ona haber verdiler.

Babasý çok sevinip, kardeþini alarak,
Cebine, bu maksatla hayli para koyarak,

Kölelikten kurtarmak gayesiyle oðlunu,
Sevinç ve heyecanla tuttu Mekke yolunu.

Sonra Resulullahýn evini öðrenerek,
Çýktý huzurlarýna iltifatlar ederek

Dedi ki: (Ey Kureyþ’in büyüðü, efendisi!
Ve ey Haþim oðlunun en þerefli kiþisi!

Siz ikram edersiniz yolcuya, misafire.
Hürriyet verirsiniz hem köle ve esire.

Duydum ki, yanýnýzda köle imiþ oðlumuz.
Onun azad olmasý, en yegane arzumuz.

Ýstediðin parayý vereyim bol olarak.
Yeter ki oðlum Zeyd’i azad et, serbest býrak!)

Resul onu dinleyip, buyurdu ki: (Ey Kiþi!
Çaðýrýp, kendisine soralým biz bu iþi.

Sizin ile gitmeyi isterse evladýnýz,
Bir þey istemiyorum, sizin olsun, alýnýz.

Lakin sizi deðil de, tercih ederse beni,
Veremem hiç kimseye beni tercih edeni.)

Bu cevabý duyunca, bir hayli sevindiler.
(Bizi sen, ihsan ile karþýladýn) dediler.

Resul’ün davetiyle Zeyd içeri girince,
Babasý onu görüp, gark oldu bir sevince.

Resul Zeyd’e sordu ki: (Kimlerdir bu ikisi?)
Dedi ki: (Biri babam, amcamdýr ötekisi.)

Buyurdu: (Bunlar seni, gelmiþler almak için.
Serbestsin, ister kalýr, ister gidebilirsin.)

O, hemen Peygamberin yanýna sokularak,
Dedi: (Ölene kadar, isterim burda kalmak.

Zira sizden gördüðüm bu þefkati, vallahi,
Gösteremez oðluna, bir anne baba dahi.

Benim için kölelik, buradan ayrýlmaktýr.
Ve benim hürriyetim, size köle olmaktýr.)

Babasý bunu duyup, sürur geldi kalbine.
Ve müsterih olarak, döndü memleketine.