Bir vahiy gelmiþti ki hazret-i Peygambere:
(Davet et insanlarý Ýslam’a aþikâre!)

O günden itibaren, Allah’ýn Sevgilisi,
Dine, açýk olarak davet etti herkesi.

Çýkýp safa daðýna, seslendi ki bu kere:
(Ey Kureyþ insanlarý, toplanýnýz bir yere!)

Ýnsanlar toplanýnca, seslendi ki: (Ey kavmim!
Yalan söylediðimi duydunuz mu hiç benim?)

Hep birden dediler ki: (Duymadýk hiçbir zaman.
Sen emin bir kiþisin, uzaksýn her yalandan.)

Buyurdu: (Ey insanlar, hamd olsun Rabbimize.
Ki, Peygamber eyleyip, gönderdi beni size.

O Allah ki, yerlerin göklerin sahibidir.
O Allah ki, her þeyin malikidir ve birdir.

Rab yoktur Ondan baþka, ibadete müstehak.
Her canlýyý yaratan, öldüren Odur ancak.)

Ebu Leheb, hiddetle baðýrdý o Servere:
(Bizi, bunun için mi topladýn sen bu yere?)

Ve hemen cemaate döndürerek yüzünü,
Dedi: (Bu divanedir, dinlemeyin sözünü.)

Oraya toplananlar, duyunca bunu ondan,
Hiç iman etmeksizin, ayrýldýlar oradan.

Sonradan birer birer artýnca Müslümanlar,
Bir araya geldiler hemen inanmayanlar.

Gelip Ebu Talib’e dediler: (Sen bilirsin.
Sen, sevip saydýðýmýz kiþilerden birisin.

Gözetiriz rýzaný bizler her hal-ü kârda.
Lakin senin yeðenin, bak neyler bu arada?

Aba-ü ecdadýnýn dinini terk ederek,
Yeni din ihdas etti Peygamberim diyerek.

Senin ikazlarýnla vazgeçmezse O eðer,
Biz hakkýndan geliriz düþünüp bir çareler.

Aksi halde, Mekke’de ya O olur, ya da biz.
Onun bu iþlerine kalmadý takatimiz.)

Ebu Talip, ýsrarla koruyordu Resulü.
Onun üzülmesine yoktu hiç tahammülü.

O üzülmesin diye, sakladý bunu Ondan.
Yatýþtýrýp gönderdi, kâfirleri yanýndan.

Lakin bir müddet sonra, geldiler ona yine.
Dediler: (Bir þey söyle artýk þu yeðenine.

Yoksa, çarpýþacaðýz þu andan itibaren.)
Ebu Talip üzülüp, Resule geldi hemen.

Baþýný öne eðip, dedi: (Kuzum, dikkat et!
Kureyþ, senin hakkýnda ediyorlar þikayet.

Sana düþman oldular bu günden sonra artýk.
Akraba arasýnda, kötü þeydir düþmanlýk.)

Buyurdu ki: (Ey amcam, eðer ki o kimseler,
Sað elime Güneþi, sola Ay’ý verseler.

Vazgeçmem, çalýþýrým elimden ne gelirse.
Hatta canýmý bile veririm gerekirse.)

Bu sözleri söyleyip, hýzla kalktý yerinden.
Mübarek gözlerine yaþ doldu kederinden.

Anladý Ebu Talip Resulü üzdüðünü.
Piþman olup, hemence geri aldý sözünü.

Dedi ki: (Sen devam et, asla korkma kimseden.
Hep himaye ederim, hayatta oldukça ben.)