Bir gün Resul-i ekrem, çýktý Safa daðýna.
Çaðýrdý gür bir sesle kavmini etrafýna.

Zira emir almýþtý Allahü teâlâdan.
Dinini teblið için, çalýþýrdý durmadan.

Buyurdu ki: (Yanýma toplanýn ey insanlar!
Zira size diyecek mühim bir haberim var.)

Bu davet üzerine, kabileler koþarak,
Bir anda toplandýlar hayretle konuþarak.

Derlerdi ki: (El-Emin çaðýrýyor bizleri.
Bakalým ki ne imiþ bize mühim haberi?)

Hepsi tamam olunca, buyurdu: (Ey insanlar!
Desem ki, þu tepenin arkasýnda düþman var.

Hücuma geçecekler falan yerden bu gece.
Siz inanýr mýsýnýz bu sözüme hemence?)

Hep birden dediler ki: (Ýnanýrýz muhakkak.
Çünkü sen, çok eminsin, yalan yok sende elhak.)

Resulullah devamla buyurdu: (Öyle ise,
Mühim bir hakikati söyleyeyim ben size.

Bir tek ilah vardýr ki ibadete müstehak.
O hakiki Allah’a yoktur þerik ve ortak.

Ben dahi o Allah’ýn size Peygamberiyim.
Bana iman edin ki, ben yalandan beriyim.)

Dinleyenler içinde, amcasý Ebu Leheb,
Dedi: (Bunun için mi çaðýrdýn bizleri hep?)

Sonra bir taþ fýrlattý Allah’ýn Habibine.
Kimse iman etmeden, daðýldýlar hep yine.

Bir gün de, Beytullahta, o Kureyþ kâfirleri,
Kötülüyorlar idi Sevgili Peygamberi.

Derlerdi: (Muhammed’e tahammül ettiðimiz,
Gibi, hiçbir insana sabýr göstermedik biz.

Bize, sefihsiniz der ve bizi tahkir eder,
Putlarý kötüleyip, dinimize bâtýl der.

Bizi, birbirimizden ayýrýr da, biz yine,
Hiçbir þey söylemeyiz bu babta kendisine.)

Onlar bu sözde iken, Resul de o tarafa,
Teþrif edip, baþladý Beytullahý tavafa.

Az sonra, kâfirlerin yanýndan geçer iken,
Çok aðýr hakaretler ettiler Ona birden.

Ýkinci tavafta da, önlerine gelince,
Daha çok hakaretler eylediler bir nice.

Allah’ýn Sevgilisi, o an gadaplanarak,
Þunlarý buyurdular, onlara sert bakarak:

(Ey Kureyþ, yemin ile söylerim ki ben þu an,
Bir gün olacaksýnýz herbiriniz periþan!)

Sonra geri dönerek, baþladý yürümeye.
Kâfirler baþladýlar korkudan titremeye.

Hatta aktý kanlarý sonra bedenlerinden.
Pek çok piþman oldular Ona dediklerinden.

Hepsi, Resulullahýn arkasýndan giderek,
Yalvardýlar (Biz ettik, sen eyleme) diyerek.

En çok da Ebu Cehil Ona yalvarýyordu.
Ardýndan köle gibi gidip þöyle diyordu:

(Sen, hiç meçhul birisi deðilsin ya Muhammed!
Ýstediðin þekilde ibadete devam et.)