Resulullah, bi’setin evvelki yýllarýnda,
Bir gün, namaz kýlarken Beytullahýn yanýnda,

Kureyþ kâfirlerinin ileri gelenleri,
Gidip, Kâbe yanýnda oturdular herbiri.

Baþta Ebu Cehil’le, Ukbe bin Ebi Muayt,
Ve yine bunlar gibi, küffardan yedi bedbaht,

Görüp Resulullahýn namaza durduðunu,
Bir þey yapýp üzmeyi istediler hep Onu.

Bir deve iþkembesi gördüler o arada.
Bir gün önce kesilmiþ, dururdu bir kenarda.

O alçak Ebu Cehil dedi ki: (Arkadaþlar!
Bakýn þu ilerde bir deve iþkembesi var.

Ýçinizden hanginiz, onu alýp eline,
Koyar o, secdedeyken, sýrtýnýn üzerine?)

Onlarýn en zalimi ve en bedbahtý olan,
Ukbe bin Ebi Muayt ayaða kalktý o an.

(Ben yaparým!) diyerek, aldý o iþkembeyi.
O an Resulullah da, yapýyordu secdeyi.

Yavaþ yavaþ yaklaþýp Allah’ýn Resulüne,
Koydu o iþkembeyi omuzlarý üstüne.

Müþrikler, katýlarak çok fazla gülüþtüler.
Öyle ki, birbirleri üzerine düþtüler.

Allah’ýn Sevgilisi, üzüldü fevkalade.
Secdeyi uzatarak, biraz kaldý o halde.

Abdullah ibni Mesud vardý ki Sahabeden,
O da, bu hadiseyi görmüþ idi ilerden.

O, þöyle anlatýr ki: Ben onu gördüðüm an,
Öyle çok üzüldüm ki, beynime sýçradý kan.

Lakin ben kimsesizdim, çok da zayýf idim hem.
Ve beni koruyacak yoktu kavmim, kabilem.

Yardým edemediðim için üzülüyordum.
Çaresizlik içinde kývranýp duruyordum.

Bir þey yapamamanýn ezikliði içinde,
Yanýp kavruluyordum nedamet ateþinde.

O arada bir kiþi, kýzlarý Fatýma’ya,
Haber vermiþ, o hemen koþup geldi oraya.

O zaman küçük idi, seðirtip geldi hemen.
Alýp attý o þeyi Resulün üzerinden.

Âlemlerin sultaný, o Allah’ýn Habibi,
Doðruldu o secdeden, bir þey olmamýþ gibi.

Sonra buyurdular ki çok üzülüp bu hâle:
(Ya Rabbi, ben bunlarý sana ettim havale.)

Hatta o kâfirlerin sayýp tek tek ismini,
Ona havale etti o küffârýn hepsini.

Onlar, bu bedduayý iþitip çok korktular.
Ve hatta o korkudan gülmeyi unuttular.

Çünkü bilirlerdi ki, Beytullahta yapýlan,
Hele Onun duasý, kabul olurdu o an.

O gün Resulullahýn ismini söylediði,
Ebu Cehil ve öbür kâfirlerin herbiri,

Bedir’de öldürülüp, yerlere serildiler.
Ve sýcakta kokuþup, leþ haline geldiler.

Daha sonra o leþler, hepsi ardý ardýna,
Sürüklenip atýldý, Bedir çukurlarýna.