(Habbab ibni Eret) de, ilk iman edenlerden.
Çok eziyet görürdü, o dahi kâfirlerden.

Ümmü Enmar adýnda birinin kölesiydi.
Bu kadýn müþrik olup, onun efendisiydi.

Kimsesiz olduðundan hem de Habbab bin Eret,
Müþrikler, kendisine yapardý çok eziyet.

Soyup elbisesinden kâfirler bazan onu,
Dikenle tararlardý mübarek vücudunu.

Demirden bir de gömlek giydirip ona bazan,
Sonra bekletirlerdi güneþte uzun zaman.

Bazan yassý taþlarý, güneþte kýzdýrarak,
Ve çýplak vücuduna kuvvetle bastýrarak,

Derlerdi ki: (Dininden dön acele ey Habbab!
Sýrf bizim putlarýmýz, Lat ile Uzza’ya tap!)

O ise, (La ilahe illallah) deyip her an,
Hiç taviz vermez idi dininden, imanýndan.

Müþrikler, onun için bir gün ateþ yaktýlar.
Çýplak, sýrtý üzeri ateþe yatýrdýlar.

O derdi ki: (Ya Rabbi, görüyorsun halimi.
Kâfirler tarafýna kaydýrma sen kalbimi.)

Gündüzleri, bu minval eza gören bu Habbab,
Gece, efendisinden görürdü ayrý azap.

O dahi bir demiri ateþte kýzdýrarak,
Daðlardý onu her gün, baþýna bastýrarak.

Bir gün hazret-i Habbab, Sevgili Peygambere,
Bu acýklý halini arz eyledi bir kere.

Gösterip baþýndaki yanýk izlerini hep,
Müstecap duasýný eyledi Ondan talep.

Resul çok üzülerek çektiði bu azaba,
Dedi ki: (Ya ilahi, yardým eyle Habbab’a.)

Anýnda kabul oldu Onun bu temennisi,
Bir derde yakalandý onun o efendisi.

Müþrikin habis baþý, þiddetle aðrýyordu.
Bunun ýzdýrabýyla inleyip aðlýyordu.

Çare bulamadýlar bu baþýnýn derdine.
Nihayet bir tanesi dedi ki kendisine:

(Ateþte kýzdýrarak bir demir parçasýný,
Her gün daðlatacaksýn o demirle baþýný.)

Çaresizlik içinde Habbab’ý çaðýrarak,
Dedi: (Daðla baþýmý, bir demir kýzdýrarak.)

Artýk o, bir demiri her gün kýzdýrýyordu.
O kâfirin baþýna bastýrýp daðlýyordu.

Bir gün de bu sahabi, gitti As bin Vail’e,
Ondan alacaðýný istedi rica ile.

O ise müþrik olup, þöyle dedi kininden:
(Vermem alacaðýný dönmez isen dininden.)

Dedi: (Ben hayatta ve öldükten sonra dahi,
Bu din üzerindeyim, vaz geçemem vallahi.)

As bin Vail kâfiri, istihza eyleyerek,
Mübarek sahabiye sinsi sinsi gülerek,

Dedi: (Öldükten sonra, madem dirileceðim,
Sana olan borcumu, orada ödiyeyim.)

Bu sözü üzerine nazil oldu bir âyet.
Azapla müjdelendi, o kâfir en nihayet.