Ebu Zer-i Gýfari, vakta ki etti iman,
Ýstedi ki, kavuþsun bu devlete her insan.

O, Müslüman olmanýn sevinciyle bu kere,
Söyledi imanýný Kâbe’de aþikâre.

Müþrikler bunu duyup, üstüne saldýrdýlar.
Bayýlýncaya kadar, taþ ve sopa vurdular.

Sonra hazret-i Abbas, görüp bu olanlarý,
Ebu Zer'i kurtarýp, ikaz etti onlarý.

Dedi: (Öyle bir yerde oturur ki bu adam,
Ticaret kervanýnýz önünden geçiyor tam.

Buna böyle eziyet, iþkence ederseniz,
Bir daha siz oradan nasýl geçeceksiniz?)

Müþriklerin elinden kurtulunca Ebu Zer,
Resulün huzuruna koþup gitti bu sefer.

Resulullah buyurdu: (Dön, git memleketine.
O yörenin halkýný, çaðýr Ýslam dinine.)

Bu emir üzerine, yurduna etti avdet.
Ýnsanlarý toplayýp, Ýslam’a etti davet.

Dedi ki: (Hakiki din, Ýslamiyet’tir ancak.
Ve bir tek ilah vardýr ibadet yapýlacak.

O hakiki ilah da, Allah’dýr ki, O birdir.
Ve hazret-i Muhammed, Onun Peygamberidir.)

Bir çoðu, bu sözlere edince hep itiraz,
Kabile reisleri, dedi ki: (Susun biraz!)

Ýsmi Haffaf idi ki, gür sesle baðýrarak,
Dedi: (Dinleyelim ki, daha ne anlatacak?)

Ebu Zer-i Gýfari, þöyle dedi o zaman:
(Kardeþlerim, vakta ki ben Müslüman olmadan,

Bir gün, nuhem putunun yanýna gitmiþ idim.
Önüne süt koyarak, geriye çekilmiþtim.

Biraz sonra, bir köpek geldi onun önüne.
Sütü içip, o putun pisledi üzerine.

Baktým, mani olmaya yoktu putun mecali.
O gün gözlerim ile, gördüm ben iþbu hali.

Pis bir köpeðin bile, böyle büyük hakaret,
Eylediði bir puta, edilir mi ibadet?

Ýþte o taptýðýnýz putun hali böyledir.
Bu, apaçýk delilik deðildir de, ya nedir?)

Herkes baþýný eðmiþ, öylece dinliyordu.
Ýçlerinden birisi, kalktý ve þöyle sordu:

(Senin bu bahsettiðin Peygamber neler diyor?
Onun getirdiði din, neleri emrediyor?)

Dedi: (O buyurur ki, hakiki ilah birdir.
O, her þeyin sahibi ve mutlak malikidir.

Ýyi, güzel ahlaka çaðýrýyor herkesi.
Ýnsanlarý huzura erdirmektir gayesi.

Diyor ki: Hiç kimseye yapmayýn bir haksýzlýk.
Zira fena þeylerdir, her türlü ahlaksýzlýk.

Ýçki, kumar, zinaya yaklaþmayýn ki zinhar,
Çünkü insanlar için, çok zararlýdýr bunlar.)

Bunlarý söyleyince, insaf etti çoðu halk.
Reisleri Haffaf ve Üneys baþta olarak,

Onun bu sözlerini tasdik edip o zaman,
Çoðu, can-ü gönülden oldular hep Müslüman.