Tufeyl bin Amr-i Devsi, anlatýr ki kendisi:
Kâbe’den eve gitti, Allah’ýn Sevgilisi.

Ben de gittim peþinden, Onu edip çok merak.
Ve girdim içeriye, önce izin alarak.

Dedim ki: (Ya Muhammed, ben buraya gelince,
Kavmin, senin hakkýnda söylendiler bir nice.

Öyle korkuttular ki beni senin hakkýnda,
Dediler ki: Bulunma hiç Onun yakýnýnda.

Okuduðu þeyleri, dinleme hiçbir vakit.
Ve hatta buralarda fazla durma, çekip git.

Onlarýn sözlerinin, çok tesirinde kaldým.
Hatta kulaklarýma, her gün pamuk týkadým.

Okuduðun þeylerin, bir miktarýný ancak,
Bana da iþittirdi Kâbe’de cenâb-ý Hak.

Bir söz iþitmemiþtim, ben ondan daha güzel.
Tesir etti kalbime, ne tatlý, ne mükemmel.)

Anlattý Resulullah bana Ýslamiyet’i.
Ýman edip, kazandým ebedi saadeti.

Dedim: (Ya Resulallah, Devs’tir benim kabilem.
Kavmimde itibarým yüksektir bir hayli hem.

Müsaade ederseniz, geri avdet edeyim.
Kavmimin halkýna da, Ýslam’ý bildireyim.

Ve lakin Rabbim bana, bu yolda bir keramet,
Ýhsanda bulunursa, kolay olur bu davet.)

Peygamber efendimiz, açarak ellerini,
Þöyle bir dua edip, gönderdi hemen beni:

(Ya ilahi, buna bir keramet eyle ihsan.
Ki, kavmini daveti, olsun kolay ve asan.)

Daha sonra ayrýlýp, beldeme vardýðýmda,
Aniden parlak bir nur peyda oldu alnýmda.

Niyazda bulundum ki Rabbimden ben bu kere:
Ýþbu nuru, alnýmdan, nakletsin baþka yere.

Kabul etti duamý Âlemlerin Sahibi.
Nur, kamçýmýn ucunda parladý kandil gibi.

Gece, yaklaþtýðýmda kabilemin yurduna,
Halk hayretle bakardý, o keramet nuruna.

En nihayet evime vasýl olduðumda ben,
Babam gelip, boynuma sarýldý önce hemen.

Yaþý ilerlemiþti, dedim ki kendisine:
(Ben artýk Müslümaným, girdim Ýslam dinine.

Evvelki dinin üzre kalýr isen ey babam,
Biter benim seninle olan ilgim, alakam.)

Dedi ki: (Ey evladým, niçin böyle diyorsun?
Senin dinin ne ise, benim dahi o olsun.)

Kelime-i þehadet getirip sonra hemen,
O gün Müslüman oldu, hiç tereddüt etmeden.

Daha sonra hanýmým, gelip girdi yanýma.
Yine ayný þeyleri söyledim hanýmýma.

O da iman edince, sevinip en nihayet,
Bilcümle Devs’lileri, imana ettim davet.

Lakin inanmayýnca onlar bu tek Allah’a,
Þikayette bulundum gidip Resulullaha.

Buyurdu: (Dön kavmine, güler yüz ve tatlý dil,
Gösterip davet eyle, yumuþak ol, sert deðil.)

(Peki ya Resulallah) diyerek ettim avdet.
Halký, güler yüz ile eyledim dine davet.