Bu þiddetli zulümle, beklerdi ki müþrikler,
Açlýktan, yola gelsin böylece Haþimiler.

Amcasý Ebu Talip, o Resulü, mecburen,
Getirip, müþriklere teslim eylesin hemen.

Müminlerse, tersine iþbu düþüncelerin,
Üstüne titrerlerdi bilakis o Serverin.

Onun kýlýna bile zarar gelmesin diye,
Baþvuruyorlar idi her çare ve tedbire.

Herhangi su-i kastý önlemek için dahi,
Muhafýzlar beklerdi, yattýðý o mahalli.

Peygamber efendimiz, hiç kimseden korkmadan,
Ýslam’ý yaymak için, çalýþýrdý durmadan.

Açlýk ne olduðunu, o müþriklerin dahi,
Anlamalarý için, dedi ki: (Ya ilahi!

Þunlara da, Yusüf’ün, yedi kýtlýk yýlýna,
Benzer bir kýtlýk verip, sen yardým eyle bana.)

Böyle dua edince Resulullah hüznünden,
Bir damla bile yaðmur yaðmadý gökyüzünden.

Öyle ki, susuzluktan kavruldu, yandý toprak.
Kalmadý bir yeþil ot, hatta yeþil bir yaprak.

Neye uðradýðýný þaþýrdý o müþrikler.
Hatta açlýklarýndan hayvan leþi yediler.

Feryada baþladýlar onlarýn da çocuðu.
Hatta o müþriklerin, açlýktan öldü çoðu.

O zaman akýllarý baþlarýna geldi hep.
Gelip, Resulullahtan ettiler dua talep.

Ebu Süfyan geldi ve dedi ki yalvararak:
(Diyorsun ki, âleme geldim rahmet olarak.

Allah’a inanmayý, bize emrediyorsun.
Akraba haklarýna dikkat edin diyorsun.

Yýllardýr þu topraða yaðmur düþmemektedir.
Kuraklýk ve açlýktan, kavmin hep ölmektedir.

Bunun için, Rabbine sen bir dua ediver.
Elbette Allah senin, duaný kabul eder.

Sen, böyle bir duada bulunursan eðer ki,
Biz de iman ederiz bu dine elbette ki.)

Peygamber efendimiz, yine merhametinden,
Ellerini kaldýrýp, bir dua etti hemen.

Resulün bu duasý kabul oldu anýnda.
Yaðdý bol bol yaðmurlar Mekke’nin her yanýnda.

Böylece kuraklýktan kurtuldu o müþrikler.
Lakin küfürlerinde, yine ýsrar ettiler.

Eski zulümlerine baþladýlar tekrardan.
Hak teâlâ, Resule vahyetti ki o zaman:

(Müþriklerin Kâbe’ye astýðý sahifeyi,
Bilirsin ya, ben ona gönderdim bir güve’yi.

O kurt, o sahifenin sýrf (Allah) ismi hariç,
Bütün yazýlarýný yedi ve kalmadý hiç.)

Bu vahyi alýr almaz o þerefli Peygamber,
Bunu, Ebu Talib’e ayný gün verdi haber.

(Rabbinden mi öðrendin?) deyince Ebu Talip,
Resul (Evet) buyurdu, suali müteakip.

O zaman Ebu Talip dedi ki: (Ya Muhammed!
Ben inanýyorum ki, doðrudur sözün elbet.)