Hak teâlâ Resule, (Kasým) adlý bir evlat,
Vermiþti ki, onyedi aylýkken etti vefat.

Bu hadiseden sonra, yýllar geçti aradan.
Diðer oðlu (Abdullah), o da göçtü dünyadan.

Mübarek gözlerinden, gözyaþlarý akarak,
Bir gün þöyle buyurdu, daða doðru bakarak:

(Ey dað, benim baþýma gelen þey, sana þayet,
Gelseydi, dayanamaz, yýkýlýrdýn sen elbet.)

Hazret-i Hatice de, olup çok müteessir,
Dedi: (Ya Resulallah, onlar þimdi nerdedir?)

Þöyle buyurdular ki ona Nebiyy-i ziþân:
(Ey Hatice, elbette Cennettedirler þu an.)

Her iki oðlunun da, vefat etmesi ile,
Kâfirler sevindiler buna ziyadesiyle.

Ebu Cehil ve bazý müþrikler, hem bu ara,
Bunu fýrsat bilerek, yaptýlar çok yaygara.

Dediler: (Muhammed’in oðlu kalmadýðýndan,
Nesli kesilmiþ olup, ebter oldu O þu an.

Neslini sürdürecek, yok bir erkek evladý.
Ölünce, unutulur kendisinin de adý.)

O zaman Hak teâlâ, sevgili Habibine,
Bir sure göndererek, kuvvet verdi kalbine.

Buyurdu ki: (Biz sana, kevser verdik, mukaddes.
O halde Rabbin için, namaz kýl ve kurban kes.

Sana ebter diyenin, kendisi zürriyetsiz,
Namsýz ve haysiyetsiz bir kiþidir þüphesiz.

Senin ise pak neslin, hem þan ile þerefin,
Hep devam edecektir, tâ kýyamete deðin.

Sana, ahirette de, hiç akla gelmeyecek,
Nice büyük þeref ve nimetler verilecek.)



Hazret-i Hatice’nin vefatý

Resulün dert ortaðý, zevcesi ve sýrdaþý,
Ve yirmidört senelik bir hayat arkadaþý,

Olan asil ve temiz, o hazret-i Hatice,
Vefat etti aniden, hicretten üç yýl önce.

Ramazanda, altmýþbeþ yaþýnda etti vefat.
Elleriyle defnetti onu Fahr-i kâinat.

Onun ayrýlýðýna pek fazla üzülmüþtü.
Hatta Ebu Talip de, ayný sene ölmüþtü.

Resulullah o sene fazla üzüldüðünden,
(Senet-ül hüzn) denildi, o seneye bu yüzden.

Hazret-i Hatice’nin o senede vefatý,
Üzüntüye boðmuþtu Server-i kâinatý.

Zira herkesten önce, o iman eylemiþti.
Resul-i müctebayý, ilk o tasdik etmiþti.

Herkes düþman olurken Allah’ýn Habibine,
Teselli veriyordu, Onun nurlu kalbine.

Hem dahi nesi varsa malý, mülkü, serveti,
Ýslamiyet uðrunda, harcadý, feda etti.

Ayrýca, gecesini katarak gündüzüne,
Severek hizmet etti, Allah’ýn Resulüne.

Resulü, bir kerecik bile hiç üzmemiþti.
Ve hatta hatýrýndan bile geçirmemiþti.