Mekke’deki müþrikler, Resulden çok mucize,
Görseler de, imana gelmiyordu hiç kimse.

Hatta Müslümanlara eza ve iþkenceler,
Yaparlardý ki, buna üzüldü Hayr-ül beþer.

Bir gün düþündüler ki: (Bir gideyim Taif’e.
Belki kabul ederler Ýslam’ý o taife.)

Ve Zeyd bin Harise’yi yanlarýna aldýlar.
Mekke yakýnýndaki o diyara vardýlar.

Orada Abd-i Yalil, Habib ve Mes’ud diye,
Oranýn eþrafýndan rastladý üç kimseye.

Onlarla konuþarak Ýslam’a etti davet.
Lakin onlar, Resule ettiler çok hakaret.

Dediler -hâþâ- (Allah, Peygamber gönderecek,
Senden baþka birini bulamadý mý acep?

Senin bu söylediðin þeyleri, kendi kavmin,
Kabul etmediler de, þimdi bize mi geldin?

Buraya gelmek için, izin aldýn mý bizden?
Çabuk terk et burayý, git bizim ülkemizden!)

Peygamber efendimiz, bir cevap vermeyerek,
Onlarýn yanlarýndan ayrýldý üzülerek.

Gitti mahzun bir halde Sakif kabilesine.
Ve anlattý Ýslam’ý o yer ahalisine.

Bir ay, o insanlarý Ýslam’a etti davet.
Ve lakin tek bir kiþi eylemedi icabet.

Hem istihza ettiler, hatta yuhaladýlar.
Gençleri toplayarak, Onu taþa tuttular.

Hazret-i Zeyd, Resule siper etti kendini.
Korudu o taþlardan Allah’ýn Habibini.

Resulün etrafýnda pervane dönüyordu.
Ona zarar gelmesin diye çýrpýnýyordu.

Taþlar, hazret-i Zeyd’in baþýna, ayaðýna,
Geliyordu, lakin o, aldýrmýyordu buna.

O, hep Resulullahý yalnýz düþünüyordu.
(Caným, Onun uðruna feda olsun!) diyordu.

Vücuduna, peþ peþe gelen taþlardan sebep,
Zeyd’in bütün bedeni, kan içinde kaldý hep.

O zalimlere karþý, avazý çýktýðýnca,
Baðýrýyor idi ki bu arada ayrýca:

(Yapmayýn, taþ atmayýn, Resulullahtýr bu zat!
Sizi, Ýslam dinine davete geldi bizzat.

Parça parça edin de siz beni ey insanlar!
Lakin Resulullaha vermeyin asla zarar.)

Buna raðmen o taþlar, aþarak Zeyd’i dahi,
Resulün vücuduna eriþirdi nihai.

Mübarek ayaklarý kan içinde kalarak,
Ayrýldýlar oradan gayet mahzun olarak.

Ýleride bir baðda, oturup dinlendiler.
Sonra yaralarýný, kanlarýný sildiler.

Ve Resul, namaz kýldý orada iki rekat.
El kaldýrýp, Rabbine eyledi münacaat.

O bað, Utbe ve Þeybe adlý iki kardeþin,
Olup, vakýf idiler içyüzüne bu iþin.

Yani Resulullahýn baþýna gelenleri,
Görmüþtü ikisi de, hem de baþýndan beri.