Resulullah o baðda, yaralý, yorgun, üzgün,
Dururken, bað sahibi onlarý gördü o gün.

Merhamete gelerek, kölesi Addas ile,
Hemen bir salkým üzüm gönderdi o Resule.

Besmele çekti Resul o üzümü yer iken.
Bunu duyup, þaþýrdý o üzümü getiren.

Dedi ki: (Senelerdir, ben bu diyarlardayým.
Dediðin bu kelamý, hiç kimseden duymadým.)

Sordu Resul, Addas’a: (Sen neredensin?) diye.
(Ninevalýyým) dedi, Addas da o Nebi’ye.

Buyurdu ki: (Yunüs’ün memleketindenmiþsin.)
Sordu Addas: (Yunüs’ü, sen nereden bilirsin?)

(O, benim kardeþimdir) buyurdu Fahr-i cihan.
(O dahi benim gibi Peygamberdi o zaman.)

Addas dedi: (Bu tatlý sözlerin ve bu yüzün,
Sahibi yalan demez, sen Allah Resulüsün.)

Sonra can-ü gönülden getirerek þehadet,
Resulün huzurunda iman etti nihayet.

Dedi: (Ya Resulallah, yýllardýr buradayým.
Ve bu yalancýlara kölelik yapmaktayým.

Utanmadan, herkesin haklarýný yiyorlar.
Sýkýlmadan herkesi, her gün aldatýyorlar.

Hiç iyi taraflarý yoktur bu zalimlerin.
Ben nefret ediyorum bunlardan bunun için.

Dileðim þöyledir ki, geleyim senin ile.
Ben de þerefleneyim, gece gün hizmetinle.

Cahil ve ahmaklarýn yapmak istedikleri,
Fenalýklara karþý, atýlayým ileri.

Mübarek vücudunu korumak için hemen,
Kendimi feda etmek istiyorum bedenen.)

Peygamber efendimiz, tebessüm buyurarak,
Ona, þöyle buyurdu gayet memnun olarak:

(Sen, efendilerinin kal þimdilik yanýnda.
Ýþitirsin adýmý, kýsa zaman zarfýnda.

O zaman yanýma gel!) buyurup ona bizzat,
O yerde, biraz daha eyledi istirahat.

Ve Mut’im bin Adi’nin himayesi altýnda,
Gelip girdi Mekke’ye, gece karanlýðýnda.

Ýnsanlarý, hak yola eyledi yine davet.
Küffâr da, iþkenceye ettiler yine gayret.

Rabbimiz buyurdu ki vahyedip kendisine:
(Etraf kabilelerden Kâbe ziyaretine,

Gelen insanlar ile, görüþüp konuþarak,
Onlarý dine çaðýr, Ýslam’ý anlatarak.)

Resulullah, o zaman Mekke’nin civarýnda,
Kurulan Zülmecaz ve Ukaz panayýrýnda,

Gelen kabilelerle görüþüp en nihayet,
Onlarý, güzellikle Ýslam’a etti davet.

Kimse kulak asmadý lakin bu davetine.
Çok aðýr hakaretler ettiler Ona yine.

Birisi inanacak olsa bile onlardan,
Kureyþ’in müþrikleri, yetiþerek arkadan,

Ýftira atarlardý Allah’ýn Resulüne.
Derlerdi: (Yalancýdýr, inanmayýn sözüne!)