Said bin Yahya adlý birisi anlatýr hem:
Ukaz panayýrýnda, bir gün Resul-i ekrem,

Beni Amir kavmine dedi ki: (Ey insanlar!
Bir himaye görür mü sizlere sýðýnanlar?)

Dediler: (Bize asla, hiç kimse laf atamaz.
Hatta ateþimizden habersiz ýsýnamaz.)

Buyurdu: (Tanýtayým kendimi öyle ise.
Allah’ýn gönderdiði Peygamberim ben size.

Onun bana verdiði teblið vazifesini,
Rahatça yapmam için, korur musunuz beni?)

(Sen kimlerdensin?) diye, onlardan biri sordu.
(Ben, Abdülmuttalib’in torunuyum) buyurdu.

Dediler: (Senin kavmin, itibarlý kiþiler.
O halde onlar seni korumalý idiler.)

Buyurdu ki: (Bilakis, reddetti onlar beni.
Onlardýr münkirlerin hatta önde geleni.)

Onlar bunu öðrenip, dediler: (Ey Muhammed!
Bizler seni ne kabul ve ne de ederiz red.

Ancak sen, peygamberlik teblið vazifesini,
Aramýzda icra et, koruruz bizler seni.)

O sýrada, o kavmin önde gelenlerinden,
Beyhara adlý biri, döndü pazar yerinden.

Sordu ki: (Bu zat kimdir, aranýzda ne gezer?)
Onlar da, (Muhammed bin Abdullah’týr) dediler.

(Allah’ýn Peygamberi olduðunu söylüyor.
Onu korumamýzý bizden rica ediyor.)

(Siz kabul ettiniz mi?) diye sual edince,
Dediler: (Kabul ettik insanlýk gereðince.)

Dedi: (Ey Beni Amir, bana kulak veriniz!
Bu yaptýðýnýz nedir, acep bilir misiniz?

Siz, aranýza alýp yardým etmekle buna,
Göðsünüz hedef olur Arablarýn okuna.

Siz, bütün Araplarla savaþacak mýsýnýz?
Buna evet derseniz, o halde ahmaksýnýz.

Eðer Onda bir hayýr görseydi kendi kavmi,
Kendileri korurdu Onu önce, deðil mi?

Lakin onlar reddedip, etmemiþlerken insaf,
Siz, Onu korumaya kalkarsanýz, ne tuhaf.)

Dönerek daha sonra Allah’ýn Habibine,
Dedi ki: (Aramýzdan ayrýlýp dön kavmine!

Yemin ediyorum ki, kabilem arasýnda,
Olmasaydýn, boynunu vurur idim anýnda.)

Allah’ýn Sevgilisi, kalbi çok incinerek,
Ayrýldý yanlarýndan devesine binerek.

Lakin o hain adam, seðirterek peþinden,
Allah’ýn Resulünü düþürdü devesinden.

Bunu, Müslümanlardan bir haným gördü fakat.
Resule sevgisinden, eyledi þöyle feryat:

(Allah’ýn Habibine yapýlan doðru mudur?
Onu, þu alçaklardan kurtaracak yok mudur?)

Koþup geldi üç kiþi amca oðullarýndan.
Allah’ýn Resulünü kurtardýlar onlardan.

Peygamber efendimiz, dua etti onlara:
(Ya Rab, bereketini ihsan eyle bunlara.)

Dua bereketiyle, o nasipli kiþiler,
O gün, iman etmekle þerefleniverdiler.