Sevindirdi buraký Allah’ýn Sevgilisi.
Ve lakin bu sefer de, mahzun oldu kendisi.

Hak teâlâ, Cibril’e buyurdu ki: (Sor hele.
Niçin mahzun duruyor Habibim þimdi böyle?)

Cibril sual edince, cevaben buyurdu ki:
(Tam buraka binerken, hatýrýma geldi ki:

Zayýf ümmetimin de, yarýn mahþer yerinde,
Böyle burak olur mu acaba önlerinde?

Elli bin sene süren arsa-i Arasat’ta,
Ümmetimin halleri nasýldýr o saatta?

Bunca günahlarýný, yaya nasýl çekerler?
Sýratý, o yüklerle acep nasýl geçerler?

Otuz bin yýl sürecek o Sýrat köprüsüne,
Giderken, binerler mi böyle burak üstüne?)

Rabbimizden bir ferman geldi ki: (Ey Habibim!
Onlara, o yollarý bir an gibi ederim.

Hem sonra onlara da, mahþerde elbette ki,
Buraklar gönderirim, sen üzülme yeter ki.)

Peygamber efendimiz, bu müjdeyi Rabbinden,
Alýnca, ferahlayýp buraka bindi hemen.

Süratli bir hayvandý, hatta bir adýmýnda,
Gözün gördüðü yere basýyordu anýnda.

Evvela Medine’ye, sonra Tur-i Sina’ya,
Uðrayýp, ulaþtýlar son Mescid-i Aksa’ya.

Cebrail, bir kayayý delerek parmaðýyle,
Hemen baðlayýverdi o buraký o yere.

Bazý Peygamberlerin ruhlarý, o arada,
Ýnsan þekline girip, toplanmýþtý orada.

Cemaatle namaza, ettiler sonra ikdam.
Lakin kim olacaktý, geçerek öne imam?

Adem, Nuh ve Ýbrahim adlý Peygamberlere,
Ýmamlýk yapmalarý söylendi sýra ile.

Lakin o Peygamberler, özür dileyerekten,
Ýctinab eylediler imamete geçmekten.

Cibril, Habibullahý sürüp hemen ileri,
Dedi ki: (Sen var iken, geçemez baþka biri.)

Peygamber efendimiz, imam olup o saat,
Namaz kýlýverdiler birlikte iki rekat.

Sonra Resul-i ekrem, o burak üzerine,
Binerek, yularýný aldýðýnda eline,

Cebrail arz etti ki: (Serbest býrak yularý!
Zira o, iyi bilir gideceði yollarý.)

Kendisi buyurur ki: Göklere ilerledim.
Bazý garip þeyleri müþahede eyledim.

Gördüm bazý kimseler yere ekin ekerler.
Tohumlar, hemencecik baþak oluverirler.

Cibril þöyle söyledi bunlarýn hikmetini:
(Ýhlasla yapanlardýr bunlar ibadetini.)

Bazýsýnýn baþýný ezerlerdi ki yine,
Gelirdi hemencecik tekrar eski haline.

Sual ettim Cibril’den: (Nedir bunun hikmeti?)
Dedi: (Terk edenlerdir Cuma ve cemaati.)

Bir kimseler gördüm ki, aç ve çýplak idiler.
Ateþe atarlardý onlarý zebaniler.

Yine sual ettim ki: (Kimlerdir bunlar acep?)
Dedi: (Zekat vermeyen zengindir bunlar da hep.)