Sonra gördüm bir melek, oturmuþ kürsüsünde.
Üzüntülü ve gamlý bir hal vardý üstünde.

Etrafýnda o kadar melekler var idi ki,
Sayýlarýný ancak Hak teâlâ bilirdi.

Gayet nurani idi saðýndaki melekler.
Giymiþlerdi hepsi de, hep yeþil elbiseler.

Solundakiler ise, korkunç ve çirkindi pek.
Ateþler saçýyordu aðzýndan her bir melek.

O taht üzerindeki meleðe ettim nazar.
Gözleri vardý onun, baþtan ayaða kadar.

Çok taaccüp eyledim o meleðin haline.
Sordum kim olduðunu Cebrail-i emine.

Dedi: (Ya Resulallah, bu Azrail’dir, fakat,
Yüzüne bakmak için, herkeste olmaz takat.

Dünya lezzetlerine son veren bir melektir.
Ýþi, sýrf mahluklarýn ruhunu kabz etmektir.)

Sonra yanýna varýp, tanýttý beni bizzat.
Dedi ki: (Ey Azrail, Habibullahtýr bu zat.)

O, baþýný kaldýrdý tebessüm eyleyerek.
Sonra kalktý ayaða, beni tazim ederek.

Ve dedi ki: (Merhaba, müjdeler olsun size.
Yaratmadý Rabbimiz sizden aziz bir kimse.)

Sordum o önündeki açýk duran defteri.
Dedi ki: (Bunda yazar herkesin ecelleri.)

Sordum: (O elindeki tuttuðun sayfa nedir?)
Dedi ki: (Ecellerin bir günlük listesidir.)

Önündeki aðacý görüp sual eyledim.
Dedi: (Ya Resulallah, onu da arz edeyim.

Onun her yapraðýnda, bir kulun vardýr ismi.
Yazýlýdýr üstünde said midir, þaki mi?

Ömrü bitse, o yaprak döner gazel rengine.
Sararýr, sonra düþer bu defter üzerine.

Kabzederim ruhunu elimi uzatarak.
Bu iþte, benim için fark etmez yakýn uzak.)

Dedim ki: (Ey Azrail, her kiþinin ruhunu,
Nasýl kabzediyorsun, izah et bana bunu.)

Dedi ki: (Ey Allah’ýn Sevgili Peygamberi!
Vazifem ruh almaktýr halk olunandan beri.

Lakin yetmiþbin melek bana hizmet ederler.
Hepsine de yardýmcý var binlerce melekler.

Bir kiþinin eceli, gelirse eðer sona,
Onlar gidip çekerler ruhunu boðazýna.

Sonra da o ruhlarý, yerimden uzanarak,
Bizzat ben kabzederim, gayet kolay olarak.)

Dedim ki: (Ey Azrail, ümmetimin her biri,
Zayýf ve güçsüz olup, azdýr tahammülleri.

Ýsterim ki, onlara yumuþak davranasýn.
Ruhlarýný rýfk ile, incitmeden alasýn.)

Dedi: (Ya Resulallah, rahat olsun kalbiniz,
Zira hitab eder ki her gün bana Rabbimiz:

Ümmet-i Muhammed’in ruhlarýný alýrken,
Yumuþak ol, onlarý hiç incitme katiyen.

Bu yüzden, ümmetine þefkatim çoktur benim.
Annelerinden bile, fazladýr merhametim.)