Hak teâlâ, Mirac’da buyurdu: (Ey Habibim!
Senden daha kýymetli bir kimse halk etmedim.

Cennete girmeyince sen yarýn ahirette,
Sair enbiya dahi, giremezler elbette.

Ve hem de ümmetinin girmedikçe her biri,
Öteki ümmetlerin yasaktýr girmeleri.

Ey Habibim, sana ve senin ümmetin için,
Neler hazýr eyledim, görmeyi ister misin?)

Allah’ýn Sevgilisi buna (Evet) deyince,
Rabbimiz, Cebrail’e emir verdi hemence:

(Cenneti, Habibime gösteriver þimdiden.
Tâ ki mübarek kalbi kurtulsun endiþeden.)

Resulullah, Cibrille çýkýp geliverdiler.
Melekler, kendisini istikbal eylediler.

Ellerinde hulle ve nur ile dolu olan,
Tabaklarla, her biri bekliyorlardý o an.

Cebrail arz etti ki: (Bunlar, Adem Nebi’den,
Seksen bin sene önce yaratýldý kâmilen.

Ellerindeki þeyi saçmak üzere, bunlar,
Böyle sabýrsýzlýkla burada bekliyorlar.

Cennetin eþiðine basar basmaz siz ayak,
Üstünüze saçarlar bunlarý tabak tabak.)

Cennette vazifeli Rýdvan da sonra hemen,
Karþýladý Resulü iltifat ederekten.

Resulullah buyurdu: (Cennete girdiðimde,
Akan bir ýrmak gördüm, hem de orta yerinde.

Bir yerden çýkardý da, su ve süt, þerbet ve bal,
Yine birbirlerine etmezlerdi intikal.

Kenarlarý zeberced, cevahirdi taþlarý.
Otlarý zaferan ve anberdi balçýklarý.

Gümüþ bardaklar vardý, etrafýnda bir nice.
O kadar ki, gökteki yýldýzlar adedince.

Irmaðý, Cebrail’den sordum meraklanarak.
Dedi: (Ya Resulallah, Kevser’dir iþbu ýrmak.

Hak teâlâ yaratýp, vermiþtir bunu sana.
Bu ýrmaktan akar hep, Cennette her bostana.)

Irmaðýn kenarýnda gördüm bazý çadýrlar.
Ýnci ile yakuttan hepsi yapýlmýþtýlar.

Cibril arz eyledi ki: (Tamamý hep bunlarýn,
Özel menzilleridir senin hanýmlarýnýn.)

Çadýrlarýn içinde var idi ki huriler,
Güneþ ve Ay misali parlardý hepsi birer.

Cümlesi avaz edip, enva-i naðmelerle,
Terennüm ederlerdi þunu güzel seslerle:

(Bizler hep sevinçliyiz, üzülmeyiz hiçbir an.
Biz hep donanmýþýzdýr, olmayýz asla uryan.

Biz hepimiz gençleriz, katiyen yaþlanmayýz.
Biz hep iyi huyluyuz, asla gadaplanmayýz.

Bizler hep böyleyizdir, neþeli ve pür sevinç.
Hep hayatta oluruz ve bizler ölmeyiz hiç.)

Öyle güzel yüzleri vardý ki onlarýn hem,
Eðer bütün ömrümce anlatsam, bitiremem.

Baktým ki, önlerinde birer de hizmetçi var.
Cibril dedi: (Ümmetin içindir hepsi bunlar.)