Dini öðretmek için Medineli müminler,
Hazret-i Peygamberden muallim istediler.

Ýþte bu maksat ile, Allah’ýn Peygamberi,
Gönderdi Medine’ye Mus’ab ibni Umeyr’i.

Mus’ab, bu emir ile oraya geldiðinde,
Es’ad bin Zürare’nin mekan tuttu evinde.

Bu evi, kendisine edinip bir merkez üs,
Ýslam’ý yaymak için çalýþtý gece gündüz.

Müsait kimseleri, o eve getirerek,
Ýslam’ý anlatýrdý güler yüz göstererek.

Ev, adeta bir dergah gibi çalýþýyordu.
O eve kim girerse, imanlý çýkýyordu.

Bir reisi vardý ki, lakin o kabilenin,
Ýman ile müþerref olmamýþtý o hemin.

Bu, Sa’d bin Mu'az ki, vakýf oldu bu iþe.
Mani olmak istedi bu hayýrlý gidiþe.

Lakin ev sahibiyle akraba olduðundan,
Bir þey diyemiyordu kendisine doðrudan.

Bu maksatla dedi ki Üseyyid bin Hudayr’e:
(Mani ol git þu evde, Mus'ab ibni Umeyr’e!

Mekke’den, þehrimize ne için gelmiþ o zat?
Onu görüp, haline vakýf ol gidip bizzat.

Es’ad, teyzemin oðlu olmasaydý eðer ki,
Sana hiç söylemezdim bu iþi elbette ki.)

Üseyyid, mýzraðýný alarak çýktý evden.
Mus’abýn bulunduðu o eve vardý hemen.

Konuþmaya baþladý girer girmez hiddetle.
Dedi ki: (Niçin geldin buraya, ne niyetle?

Yalan þeyler söyleyip, halký aldatýyorsun.
Bilinmeyen bir dine onlarý sokuyorsun.

Olmak istemiyorsan eðer ki hayatýndan,
Acele ayrýlýp git bizim vatanýmýzdan.)

Mus’ab, yumuþaklýkla eyledi ki þöyle arz:
(Safa geldin, hele gel, þuraya otur biraz.

Önce bizi dinleyip, vakýf ol gayemize.
Beðenirsen kabul et, mani ol yoksa bize.)

Onun bu nazikane ve yumuþak halini,
Görmek, yumuþatmýþtý Üseyyid’in kalbini.

(Doðru söyledin) deyip, mýzraðýný bu kere,
Saplayarak, oturdu gösterdiði bir yere.

Mus’ab, güler yüz ile bir güzel sohbet etti.
Anlattý tatlý tatlý ona Ýslamiyet’i.

Kur’an-ý kerimden de okudu birkaç âyet.
Üseyyid dinleyince, duygulandý begayet.

(Bunlar, ne güzel þeyler) dedi kendi kendine.
Sordu: (Ne yapmak lazým, girmek için bu dine?)

Mus’abýn dediðini, o da tekrar ederek,
Ýman etti orada, þehadet getirerek.

Ve dedi ki: (Bu yerde, var ki Sa’d bin Mu'az,
O iman eder ise, iman eder cümle nas.)

Sonra, huzur içinde ayrýlarak o evden,
Sa’d ibni Mu'azýn yanýna geldi hemen.

Sa’d, onu uzaktan görür görmez dedi ki:
(Deðiþik geldi bana Üseyyid'in sireti.

Ve size, yemin ile söylerim ki ben keza:
O, gittiði yüz ile gelmiyor yanýmýza.)