Üsseyyid’e sordu ki Sa’d bin Mu'az hemen:
(O Mekkeli adamý kovdun mu o haneden?)

O dedi ki: (Ey Sa’d, gittim onun yanýna.
Sözlerini dinleyip, çok hayran oldum ona.

Bana, öyle hoþ þeyler okudu ki ya Sa’d!
Onlarýn tesiriyle bir hoþ oldum o saat.)

O dedi ki: (Ne için gitmiþtin o eve sen?
Dönüp geldin geriye, hiçbir þey halletmeden.

Bari ben gideyim de, halledeyim bu iþi.
Acele bu diyarý terk eylesin o kiþi.)

Bir hýþýmla kalkarak, vardý hemen o eve.
Girerek, çok hiddetle baþladý söylenmeye.

Ve hazret-i Mus’aba dedi ki: (Az bana bak!
Bu diyardan çekil git, yoksa fena olacak.)

Lakin Mus’ab bin Umeyr, onu, güler yüz ile,
Karþýlayýp dedi ki: (Sakin ol, otur hele.)

Gayet nazik olarak dedi: (Ey ibni Mu'az!
Ýstersen, gayemizi eyleyeyim sana arz.

Sözlerimiz, hoþuna gider ise, ne a’la.
Aksi halde, bu yeri terk ederiz, pekala.)

Bu yumuþak sözleri, sakinleþtirdi Sa’di.
Dedi: (Ne okuyorsan, bana da oku haydi.)

Mus’ab, Ýslamiyet’i anlattý ona önce.
Sa’d da çok duygulandý, Mus’abý dinleyince.

Kalbinde, tatlý tatlý bir þeyler oluyordu.
Sanki temiz bir þeyle, kalbi yýkanýyordu.

Sonra Kur’an okudu, Mus’ab tatlý sesiyle.
Kendinden geçiyordu, o bunun tesiriyle.

Okumasý bitince, dedi ki ona ilkin:
(Ne yapmam gerekiyor imana gelmek için?)

Kelime-i tevhidi öðrendi sevinerek.
O da iman eyledi, þehadet söyleyerek.

Artýk onun kalbini, sardý bir neþe, sevinç.
Bu huzurla, yerinde duramýyor idi hiç.

Derhal koþtu evine ve aldý abdestini.
Topladý etrafýna cümle kabilesini.

Üseyyid bin Hudayr’ý dahi alýp yanýna,
Þöyle hitab eyledi Eþhel oðullarýna:

(Nasýl biliyorsunuz beni siz ey insanlar?)
Onlar, hep bir aðýzdan þöyle cevapladýlar:

Dediler: (Elbette sen, bizim reisimizsin.
Canýmýzý istesen, veririz senin için.

Bize ne emredersen, getiririz yerine.
Sana mutlak tâbiyiz, muntazýrýz emrine.)

Dedi ki: (Öyle ise, olsun ki haberiniz,
Ben þimdi Müslümaným, siz de iman ediniz!

Ýman etmez iseniz eðer ki tek Allah’a,
Hiç görüþmeyeceðim sizin ile bir daha.)

O böyle söyleyince, bilcümle kabilesi,
Hiç itiraz etmeden, imana geldi hepsi.

Kýrdýlar putlarýný, hem kendi elleriyle.
Çýnladý yer gök o gün tekbir sedalariyle.

Bu hadiseden sonra. cümle Medineliler,
Evs ve Hazrec, tamamen hep imana geldiler.

Buna, Resulullah da pek çok sevindiðinden,
(Sürur senesi) dendi bu seneye bu yüzden.