Hazret-i Sýddýk ile, o gece Resulullah,
Karanlýk maðarada ettiler o gün sabah.

Resulullah, Sýddýk’ý gördü sabah gömleksiz.
Hemen sual etti ki: (Nerede gömleðiniz?)

Dedi: (Ya Resulallah, gördüm ki maðarada,
Akrepler ve yýlanlar geziyordu ortada.

Beni görüp, kaçtýlar hepsi deliklerine.
Gömleðimi yýrtarak, týkadým herbirine.)

Allah’ýn Sevgilisi, bunu ondan dinledi.
Ellerini kaldýrýp, hayýr dua eyledi.

Sýddýk’ýn ayaðýný ýsýrýnca o yýlan,
Resulullah buyurdu: (Ayaðýný çek ordan!)

Hazret-i Ebu Bekir, çekince ayaðýný,
Hemen delik aðzýnda, gördüler o yýlaný.

Koca bir yýlan idi, çok heybetli ve iri.
Azarladý yýlaný Allah’ýn Peygamberi:

(Ey yýlan, korkmaz mýsýn âlemlerin Rabbinden?
Hem de utanmaz mýsýn Onun Peygamberinden?

Eziyet ediyorsun benim arkadaþýma.
Izdýrap veriyorsun, bu yar ve yoldaþýma.)

Yýlan, dile geldi ve dedi: (Ya Resulallah!
Sen, bütün varlýklarýn Peygamberisin vallah.

Sana aþýk olanlar, deðil yalnýz insanlar.
Aþýktýr sana kuþlar, karýncalar, yýlanlar.

Önceden biliyordum ben geleceðinizi.
Ve en büyük arzum da, görmekti bir an sizi.

Bu sýkýntýlý yerde, gece gündüz demedim.
Senelerdir, sabýrla yolunuzu bekledim.

Girdiniz güneþ gibi karanlýk maðaraya.
Sýddýk mani olunca, kalmadý bende hayâ.

Yüzünü görmek için, bu suçu iþledim ben.
Özrümü kabul edip, affedin beni lütfen.)

Yýlanýn bu özrünü, kabul buyurdu o an.
Sürdü hemen yaraya, biraz aðýz suyundan.

Hazret-i Ebu Bekir, oldu hemen þifayab.
Kalmadý yarasýnda bir acý ve ýzdýrap.

O ara müþrikler de, iz takip ede ede,
Gelip karar kýldýlar, maðaranýn önünde.

Ve lakin görür görmez, bir örümcek aðýný,
Ve bir güvercinin de, hem yuva yaptýðýný,

Dediler: (Eðer onlar girselerdi bu yere,
Að yýrtýlýr, hem yuva bozulurdu bir kere.)

Ve hemen iz sürücü Ebu Kürz’e döndüler.
(Sen izleri böyle mi sürüyorsun?) dediler.

Dedi: (Ýzler geliyor iþte bu maðaraya.
Ya yere girdi bunlar, ya uçtular havaya.)

Bir tanesi dedi ki: (Öyle ise, biriniz,
Maðaranýn içine girip göz gezdiriniz.)

Bir baþkasý dedi ki: (Hadi gidin oradan.
Bu að belki örülmüþ, ta Muhammed doðmadan.)

Onlar, kapý önünde konuþurken bu minval,
Hazret-i Ebu Bekir, endiþe etti derhal.

Dedi: (Ya Resulallah, onlardan bir tanesi,
Eðilip bakmýþ olsa, burada görür bizi.)

Resulullah buyurdu: (Korkma ya Eba Bekir!
Korkma ki, Hak teâlâ bizimle beraberdir.)