Resul ile, hazret-i Ebu Bekir, orada,
Üç gündüz ve üç gece kaldýlar maðarada.

Hazret-i Ebu Bekrin, Abdullah adýndaki,
Oðlu, gündüz Mekke’de ne oluyorsa vaki,

Ve küffârdan duyduðu haberleri, öylece,
Gelip, Resulullaha bildirirdi her gece.

Amir bin Füheyre de, gelerek geceleri,
Süt getirir ve hem de silerdi o izleri.

Dördüncü gün o Server, Kusva nam devesine,
Binip, Ebu Bekri de bindirdi terkisine.

Öbür deveye ise, Abdullah bin Ureykýt,
Ve Amir bin Füheyre bindi ki, tam o vakit,

Mahzunluk çöktü birden o Serverin gönlüne.
Çevirdi devesini Beytullahýn yönüne.

Buyurdu ki: (Ey Mekke, vallahi sen Allah’ýn,
Katýnda, en hayýrlý bir yer ve bir vatansýn.

Bana, senden hayýrlý yurt yok sana kýyasla.
Çýkarýlmasa idim, çýkmazdým senden asla.

Kavmim, beni zor ile çýkarmasaydý eðer,
Vallahi senden gayri, tutmazdým bir yurt ve yer.)

O an Cibril-i emin, Sevgili Peygambere,
Gelip sual etti ki: (Müþtak mýsýn bu yere?)

Resul, (Evet) deyince, getirdi ki bir âyet,
Allah’ýn Sevgilisi mesrur oldu begayet.

Hak teâlâ, Resulü teselli ediyordu.
Tekrar döneceðini Ona müjdeliyordu.

Hicret için, sefere baþladýlar nihayet.
Yolculuk, rahat sakin geçiyordu begayet.

Müþrikler, didik didik Onu arýyorlardý.
Ve lakin hiçbir yerde, hiç bulamýyorlardý.

Olamayacaklardý onlar bunda muvaffak.
Zira koruyor idi Resulü cenâb-ý Hak.

Az sonra, Kubeyd denen bir mahale geldiler.
O yerde konaklayýp, istirahat ettiler.

Orada, Ümmü Mabed adýnda, çok akýllý,
Ve cömert bir hanýmýn, bir de çadýrý vardý.

Peygamber efendimiz, ücretini vererek,
Almak arzu ettiler ondan hurma ve ekmek.

Lakin o, arz etti ki: (Olsaydý keþke eðer,
Parasýz, ben sizlere çekerdim ziyafetler.

Bir geçim sýkýntýsý ve kýtlýk var ki bizde,
Hiçbir þey býrakmadý maalesef elimizde.)

Resulullah, kenarda, gördü yatan bir koyun.
Ve sual eyledi ki: (Var mýdýr sütü bunun?)

Dedi: (Yoktur efendim, kaldý kemik ve deri.
Hatta mecalsizlikten, sürüden kaldý geri.)

Resul izin isteyip, saðdý onu eliyle.
Kap isteyip, süt ile doldurdu tamamiyle.

Önce Ümmü Mabed’e, bir tasla etti ikram.
Sonra, diðerleri de içti ve doydular tam.

Kendileri de içip, içtikleri süt kadar,
Kadýna para verip, oradan ayrýldýlar.

Sonra Ümmü Mabed’in beði geldi evine.
O sütleri görünce, sevinip dedi: (Bu ne?)

Dedi ki: (Evimize, geldi bir mübarek zat,
Onun bereketidir gördüðün bu süt bizzat.)

Biraz tarif edince, dedi ki: (Öyle ise,
Kureyþin beklediði Peygamberdir o kimse.)