Allah’ýn Sevgilisi, düþmanlarýn þerrinden,
Hicret maksadý ile, çýktý Mekke þehrinden.

Medineli müminler, duyunca bu haberi,
Sevinçle beklediler, Sevgili Peygamberi.

Zira ziyadesiyle özlemiþlerdi Onu.
Büyük bir heyecanla, gözlediler yolunu.

Gözcüler koydular ki, geleceði yollara,
Teþrifini, anýnda haber versin onlara.

Bütün Medineliler, yaþlý genç, kadýn erkek,
Gözlerini, ümitle çöl ufkuna dikerek,

Kýzgýn çölün, nasýlsa serin suya hasreti,
Öylece beklediler onlar da o Hazreti.

Herbirinin kalbinde, þu arzu vardý ki tek:
Acaba Resulullah ne gün teþrif edecek?

Büyük sabýrsýzlýkla beklerken böyle onlar,
Aniden, (Geliyorlaar!) diye bir ses duydular.

O noktaya, dikkatle baktýðýnda her biri,
Gördüler Sýddýk ile Hazret-i Peygamberi.

(Resulullah göründü, iþte geliyor!) diye,
Büyük müjde, bir anda yayýldý Medine’ye.

Dediler: (Müjde müjde, Resulullah geliyor.
Sevinin ey insanlar, Habibullah geliyor.

Ýþte, teþrif ediyor sebeb-i necatýmýz.
Sevinin, bayram yapýn, geliyor baþ tacýmýz.)

Kadýn erkek, yaþlý genç, sevindiler, coþtular.
Karþýlamak üzere, Ona doðru koþtular.

O gün tekbir sesleri, çýkýyordu göklere.
Ve sevinç gözyaþlarý, akýyordu yerlere.

Benzeri görülmemiþ bayram yaþanýyordu.
Herkes, hep bir aðýzdan, þunlarý söylüyordu:

(Seniyyetül veda’dan, ay doðdu üstümüze.
Bu, ne büyük bir devlet, hamd olsun Rabbimize.

Hoþ geldin þehrimize, ey Allah’ýn Habibi!
Bize, daha sevinçli gün olmaz bunun gibi.)

O anda Müslümanlar, merak ederdi ki hep:
Resul, kimin evine teþrif eder ki acep?

Kusva’nýn yularýndan, tutarak bir çoklarý,
Kendi hanelerine çaðýrýrdý onlarý.

Resulullah, bakarak onlarýn ahvaline,
Buyurdu ki: (Deveyi, koyun kendi haline.

Açýn onun yolunu, zira devem memurdur.
Emrolunduðu yere gelince, kendi durur.)

Býraktýlar, hepsini bir merak sardý ancak,
Ki, deve, hangi evin kapýsýnda duracak?

Deve, (Eba Eyyub)un evi önüne kadar,
Yürüyüp, tam o eve gelince kýldý karar.

Hemen Halid ibni Zeyd Eba Eyub Ensari,
Sevinç ve heyecanla koþuverdi ileri.

Allah’ýn Resulünün huzuruna gelerek,
Evini, eli ile Resule göstererek,

Dedi ki: (Ýþte evim, iþte þu da kapýsý.
Buyur ya Resulallah, hazýrdýr her odasý.)

Resule mihmandarlýk, ne saadet, ne nimet.
O gün, Eba Eyyub’a nasib oldu bu devlet.